Bajka o małym jednorożcu i jego przyjacielu

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie niebo było zawsze różowe, a trawa miękka jak puch, mieszkał mały jednorożec o imieniu Tęczuś. Miał on srebrzystą grzywę i złote kopytka, które iskrzyły się w słońcu.

Tęczuś bardzo lubił bawić się wśród kwiatów. Każdego ranka skakał po łące, a jego grzywa mieniła się kolorami tęczy. Pewnego dnia znalazł małe, niebieskie jajeczko leżące pod krzakiem.

„Czyje to jajeczko?” – zapytał cicho. Nikt nie odpowiedział. Tęczuś ostrożnie wziął jajeczko do swoich kopyt i postanowił zaopiekować się nim.

Przez trzy dni nosił jajeczko w kłębuszku siana, ogrzewał je swoim oddechem. Aż pewnego ranka, jajeczko pękło i wyłonił się z niego mały, żółty ptaszek o imieniu Pisiu.

„Ćwir, ćwir!” – zaćwierkał Pisiu radośnie. Tęczuś uśmiechnął się szeroko. „Będziemy przyjaciółmi!” – powiedział. I od tej chwili bawili się razem każdego dnia.

Pewnego popołudnia Tęczuś znalazł pod kamieniem lśniący, złoty kamyk. Był tak piękny, że jednorożec pomyślał: „Schowam go dla siebie. To mój skarb!”

Lecz gdy spojrzał na Pisia, który patrzył na niego swoimi małymi oczkami, Tęczuś zrozumiał, że przyjaciel jest ważniejszy niż najpiękniejszy kamyk. Podał go Pisiowi, a ptaszek zaćwierkał z radości.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Tęczuś położył się obok Pisia na miękkiej trawie. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął. „Dobranoc” – odpowiedział cichutko Pisiu. I obaj zasnęli spokojnie, otuleni ciepłem przyjaźni.