Bajka o jednorożcach po polsku

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowej Łąki, gdzie trawa mieniła się wszystkimi kolorami tęczy, żył mały jednorożec o imieniu Świetlik. Miał śnieżnobiałą grzywę i różowy róg, który delikatnie świecił w ciemności. Każdego ranka biegał po łące, zostawiając za sobą ślad błyszczących iskierek.

Pewnego dnia Świetlik zauważył, że kwiaty na łące zaczynają więdnąć, a ich kolory bledną. Zmartwiony poszedł porozmawiać ze swoją przyjaciółką, motylką Błyskotką. 'Co się dzieje z naszą łąką?' - zapytał smutno. 'Zapomniałeś?' - odpowiedziała Błyskotka. 'Dzisiaj jest dzień Magicznej Troski, kiedy wszystkie stworzenia muszą wspólnie zadbać o łąkę.'

Świetlik zawstydził się, że zapomniał o tej ważnej tradycji. Postanowił natychmiast działać. Najpierw poleciał do strumyka, by przynieść wodę dla spragnionych kwiatów. Jego różowy róg zabłysnął mocniej, gdy zaczął podlewać każdy kwiatek po kolei. 'Dziękuję!' - szeptały kwiaty, prostując swoje płatki.

W tym czasie Błyskotka zebrała inne motyle, by roznosiły pyłek między kwiatami. Pszczółka Brzęczka przyprowadziła cały rój, by pomógł w zapylaniu. Nawet małe biedronki pomagały, jak tylko potrafiły. Świetlik był zachwycony, widząc, jak wszyscy pracują razem.

Nagle zauważył samotnego jeża Igiełkę, który stał z boku. 'Dlaczego nie pomagasz?' - zapytał Świetlik. 'Jestem za mały i nie wiem, co mogę zrobić' - odpowiedział smutno jeżyk. Świetlik się uśmiechnął. 'Każdy może pomóc! Możesz nosić wodę w swoich kolcach dla najmniejszych kwiatków.'

Igiełka rozpromieniał się i natychmiast zabrał do pracy. Okazało się, że jego kolce są idealne do przenoszenia kropelek wody do trudno dostępnych miejsc. Wkrótce cała łąka rozbrzmiewała śmiechem i radosnym gwarem współpracy. Kolory zaczęły wracać, a kwiaty znów stały się piękne.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, wszystkie zwierzęta zebrały się na środku łąki. 'Dzisiaj nauczyliśmy się, że razem możemy zdziałać cuda' - powiedział Świetlik. 'Każdy z nas jest ważny i każdy może pomóc na swój sposób.' Róg jednorożca zabłysnął najjaśniej jak dotąd, oświetlając uśmiechnięte twarze przyjaciół.

Wieczorem, gdy pierwsze gwiazdy pojawiły się na niebie, Świetlik położył się na miękkiej trawie. Otaczały go przyjaciele, a w powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów. Zamknął oczy, wiedząc, że następny dzień przyniesie nowe przygody i możliwości pomagania innym.