Jesienne skarby małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Rudzia obudziła się pewnego ranka i od razu wiedziała, że coś się zmieniło. W jej dziupli zapachniało wilgocią i mokrymi liśćmi. Spojrzała w stronę leszczyny i zobaczyła, że jej ulubione liście nie są już zielone, ale złote i czerwone. To była jesień!

Rudzia wybiegła z norek i przystanęła na mchu. Cały las mienił się kolorami - żółty, pomarańczowy, brązowy i purpurowy. Wiewiórka nigdy wcześniej nie widziała tylu barw naraz. Powietrze było chłodne i rześkie, a słońce świeciło nisko nad ziemią. Rudzia usiadła i po prostu patrzyła.

Nadleciał wróbelek Felek i usiadł obok. - Co robisz? - zapytał. - Oglądam jesień - odpowiedziała Rudzia. - Ale jak oglądasz? - zdziwił się Felek. - Patrzę na liście, na niebo, na wszystko. To jak wielki obraz - powiedziała wiewiórka. Felek też spojrzał i zobaczył, że naprawdę jest pięknie.

Rudzia postanowiła zebrać najpiękniejsze liście, by pokazać je mamie. Szła powoli, zbierając te w kolorze złota, te w odcieniu czerwieni jak ogień, a nawet jeden, który był brązowo-zielony. Każdy liść szeleścił pod łapkami - szu, szu, szu - jak cicha muzyka. Wiewiórka uśmiechała się do każdego znaleziska.

Nagle pod krzakiem jeżyny zobaczyła coś jeszcze. Na srebrnej pajęczynie wisiały krople rosy, które wyglądały jak małe diamenty. - To też skarb jesieni! - szepnęła Rudzia. Przyglądała się, jak krople mienią się w słońcu. Nawet pajęczyna była utkana z tysięcy maleńkich nitek, a na każdej wisiała kropelka.

Rudzia wróciła do dziupli i rozłożyła wszystkie skarby przed mamą. - Mamo, popatrz, jesień jest jak wielki, kolorowy koc, który otula las - powiedziała. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała córkę po puszystej główce. - Masz rację, córeczko. Jesień uczy nas patrzeć i podziwiać to, co zwykle mijamy.

Rudzia usiadła przy oknie w dziupli i patrzyła, jak za szybką wirują opadające liście. Każdy wirował inaczej - jeden kręcił się jak fryga, drugi tańczył na wietrze, a trzeci leciał prosto na ziemię. To był najpiękniejszy spektakl, jaki wiewiórka kiedykolwiek widziała. Zamknęła oczy i zasnęła, a w snach wciąż oglądała jesień.

Nad lasem zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Rudzia leżała już w swoim posłaniu z mchu i liści. Czuła zapach jesieni, słyszała szum wiatru. - Dobranoc, jesieni - szepnęła. I wtuliła się w ciepły ogon mamy, wiedząc, że jutro znów będzie oglądać ten piękny, kolorowy świat.