Tęczowy pył i zagubiona iskierka

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk, gdzie trawa mieniła się kolorami zachodu słońca, a rzeki płynęły słodkim nektarem, mieszkała mała jednorożec o imieniu Luna. Jej grzywa lśniła jak księżyc w pełni, a na czole miała mały, srebrny róg, który iskrzył się przy każdym uśmiechu.

Luna uwielbiała galopować po łąkach i zbierać tęczowy pył, który spadał z nieba po deszczu. Każdego ranka budziła się z myślą: „Dziś znajdę najpiękniejszy pył ze wszystkich!”. Ale pewnego dnia, gdy biegła za motylem o skrzydłach z opalizującej mgły, usłyszała cichutki płacz.

Za krzakiem jagód siedziała maleńka iskierka – malutkie światełko, które drżało ze smutku. „Co ci jest?” – zapytała Luna, pochylając swój srebrny róg. Iskierka odpowiedziała: „Zgubiłam się. Mój dom jest w Gwiezdnej Grocie, ale nie pamiętam drogi. Bez pomocy zgasnę przed zachodem słońca.”

Luna poczuła, że jej serce robi się ciepłe. „Nie martw się, pomogę ci!” – powiedziała. Ale jak znaleźć Gwiezdną Grotę? Luna pomyślała o swoim ulubionym tęczowym pyle. Może on wskaże drogę? Posypała nim iskierkę, a ta zaczęła świecić jaśniej, tworząc mały, migoczący szlak.

Szlak prowadził przez Most Westchnień, gdzie wiatr szeptał stare historie, i przez Las Szklanych Drzew, gdzie każde drzewo odbijało światło jak lustro. Luna szła dzielnie, choć czasem bała się cieni. Iskierka świeciła jej, a Luna czuła, że to właśnie pomaganie dodaje jej odwagi.

W końcu dotarły do Gwiezdnej Groty. Była pełna maleńkich światełek, które tańczyły w rytm muzyki księżyca. Iskierka uśmiechnęła się: „Dziękuję, Lunko. Dzięki tobie nie zgasłam. A wiesz, że twój tęczowy pył ma w sobie magię przyjaźni?” Luna spojrzała na swój róg – iskrzył się teraz jaśniej niż kiedykolwiek.

Gdy wróciła na Tęczowe Łąki, słońce już zachodziło. Luna położyła się na miękkiej trawie i patrzyła w niebo. Zrozumiała, że najpiękniejszy pył to ten, który dajemy innym. A iskierka? Co wieczór pojawiała się na niebie jako pierwsza gwiazdka, mrugając do Luny na dobranoc.

Luna zamknęła oczy, a wokół niej zatańczyły srebrne iskierki snu. W Krainie Tęczowych Łąk zapanowała cisza, a księżyc otulił wszystko swoim blaskiem. Dobranoc, mały jednorożcu. Dobranoc, gwiazdeczko.