Luna i Tęczowy Pył

— Bajka do czytania —

W krainie Łąk Tęczowych mieszkała mała jednorożka o imieniu Luna. Jej grzywa lśniła srebrzyście, a ogon mienił się kolorami zachodu słońca. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Luna uwielbiała brykać po miękkiej trawie i zostawiać za sobą wirujące iskierki.

Pewnego dnia Luna obudziła się smutna. Jej iskierki zniknęły – grzywa była matowa, a ogon zwisał bez blasku. „Co się stało?” – zapytała mamę, która lizała ją po pyszczku. „Może potrzebujesz odpoczynku, kochanie” – odpowiedziała mama. Ale Luna czuła, że chodzi o coś innego.

Postanowiła poszukać odpowiedzi. Pobiegła nad Różowe Jezioro, gdzie spotkała starą żabę Zosię. „Widziałaś moje iskierki?” – spytała. Żaba westchnęła: „Iskierki pojawiają się, gdy robisz dla innych coś miłego. Kiedy ostatni raz komuś pomogłaś?”. Luna zastanowiła się i spuściła głowę.

Nagle usłyszała cichutki płacz. To mały ptaszek, który zgubił drogę do gniazda. Luna zapomniała o swoim smutku. „Pomogę ci!” – powiedziała i opiekła ptaszka swoim ogonem, wskazując mu kierunek do drzewa. Ptaszek zaćwierkał radośnie, a Luna poczuła lekkie mrowienie w grzywie.

Następnego dnia Luna spotkała krecika, który próbował wykopać tunel, ale mu nie szło. „Pomogę!” – zawołała i swoim rogiem rozluźniła ziemię. Krecik uśmiechnął się. Wtedy Luna zauważyła, że jej ogon znów mieni się tęczą. „Działa!” – ucieszyła się.

Od tamtej pory Luna codziennie pomagała innym. Zającowi przyniosła marchewkę, motylowi przetarła skrzydełko, a wiewiórce podrzuciła orzecha. Im więcej dobra dawała, tym jaśniejsza stawała się jej grzywa. Iskierki wróciły – i to silniejsze niż wcześniej.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać, Luna wróciła do domu. Mama uściskała ją. „Widzisz, córeczko – prawdziwe iskierki rosną z serca, nie z magii” – powiedziała. Luna przytuliła się, czując wewnętrzne ciepło. Jej rożek świecił delikatnie jak mały księżyc.

Zamknęła oczy, a wokół niej unosiły się srebrne pyłki. Wiatr szepnął dobranoc, a gwiazdy ułożyły się w uśmiech. Luna westchnęła szczęśliwa i zasnęła, wiedząc, że jutro znów będzie mogła rozdawać iskierki każdemu, kto ich potrzebuje.