Bajka o jednorożcu, który zgubił iskierkę

— Bajka do czytania —

W Krainie Błyszczących Łąk, gdzie trawa mieniła się kolorami tęczy, mieszkał mały jednorożec o imieniu Lisek. Miał on srebrzystą grzywę i złoty róg, który iskrzył się w słońcu jak tysiące diamentów. Każdego ranka Lisek budził się z myślą, by swoją iskierką rozświetlić uśmiechy innych zwierząt.

Pewnego dnia, gdy Lisek skakał po łące, jego róg przestał iskrzyć. Zatrzymał się i spojrzał w kałużę – zobaczył tylko matowy, szary róg. „O nie! Zgubiłem swoją magię!” – zawołał z rozpaczą. Pobiegł do mamy, ale ta powiedziała: „Może twoja iskierka nie zginęła, tylko się schowała. Poszukaj jej w sercu.”

Lisek postanowił szukać pomocy u przyjaciół. Najpierw spotkał wiewiórkę Zuzię, która zbierała orzechy. „Zuziu, czy widziałaś moją iskierkę?” – zapytał. Wiewiórka uśmiechnęła się: „Nie widziałam, ale pomogę ci znaleźć. Może iskierka lubi się chować w dobrych uczynkach?” Lisek podrapał się po rogu i pomyślał, że to możliwe.

Razem z Zuzią poszli do sowy Zosi, która mieszkała w starej wierzbie. „Sowo, wiesz, gdzie jest moja iskierka?” – zapytał Lisek. Sowa zamrugała mądrymi oczami: „Iskierka pojawia się, gdy robisz coś dobrego. Spróbuj pomóc komuś, a może wróci.” Lisek westchnął, ale postanowił spróbować.

Po drodze spotkali zajączka, który zgubił swoją ulubioną marchewkę. Lisek pomógł mu jej szukać – zaglądali pod krzaki i za kamienie. W końcu znaleźli marchewkę w norce myszki. Zajączek skakał z radości, a Lisek poczuł ciepło w sercu. Spojrzał na swój róg – nadal był matowy, ale w środku zrobiło mu się przyjemnie.

Potem Lisek zobaczył ptaszka, który miał złamane skrzydło. „Pomogę ci!” – powiedział i delikatnie przeniósł ptaszka do gniazdka. Ptaszek zaćwierkał z wdzięczności, a Lisek uśmiechnął się szeroko. Wtedy jego róg zaczął delikatnie świecić – najpierw słabo, potem coraz jaśniej. „Widzisz?” – zawołała Zuzia. „Twoja iskierka wróciła!”

Lisek aż podskoczył z radości. Zrozumiał, że magia nie tkwi w błyskotkach, ale w dobrym sercu i pomaganiu innym. Od tego dnia, gdy tylko ktoś potrzebował pomocy, Lisek biegł z ochotą, a jego róg iskrzył się jaśniej niż kiedykolwiek. A wieczorem, gdy kładł się spać, mama głaskała go po grzywie i szeptała: „Jesteś wyjątkowy, bo masz wielkie serce.”

Tego wieczoru, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Lisek zamknął oczy i pomyślał o wszystkich przyjaciołach, którym pomógł. Jego róg migotał cichutko w ciemności, a on sam zasnął spokojnie, wiedząc, że najpiękniejsza magia mieszka w naszych sercach. Dobranoc, Liskowe sny.