Leśne skarby Jasia i Małgosi

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkało rodzeństwo – Jaś i Małgosia. Uwielbiali bawić się w ogrodzie i słuchać śpiewu ptaków. Pewnego dnia mama powiedziała: – Dzieci, wybierzcie się do lasu, ale pamiętajcie – nie oddalajcie się od ścieżki, a jeśli spotkacie kogoś nowego, bądźcie dla niego mili.

Jaś i Małgosia wzięły koszyk na jagody i wyruszyły. Las pachniał mchem i wilgocią, a słońce przebijało się przez liście. Nagle zobaczyli maleńką chatkę z piernika. Okna były z lukru, a dach z czekolady. – Pycha! – zawołał Jaś. – Może weźmiemy kawałek? – spytała Małgosia.

Zanim zdążyli odpowiedzieć, z chatki wyszła staruszka w kolorowym fartuszku. – Witajcie, kochani! – powiedziała miłym głosem. – Jestem pani Karmelka. Zapraszam was na herbatkę z miodem. Dzieci były trochę zawstydzone, ale zgodziły się wejść do środka.

W chatce wszystko było słodkie – krzesła z wafli, stół z marcepanu. Pani Karmelka postawiła przed nimi talerz ciasteczek. – Dziękujemy – powiedziała Małgosia. – Ale najpierw chcielibyśmy podzielić się naszymi jagodami. Wyjęli z koszyka garść jagód i położyli na stole.

Pani Karmelka uśmiechnęła się szeroko. – Nikt nigdy nie podzielił się ze mną swoim jedzeniem. Jesteście bardzo dobrzy. Jaś i Małgosia poczuli ciepło w sercu. Zjedli po jednym ciasteczku, a resztę zostawili dla innych gości.

Gdy nadszedł wieczór, pani Karmelka odprowadziła ich do drzwi. – Pamiętajcie – powiedziała – prawdziwe skarby to nie słodycze, ale dobroć i dzielenie się. Dzieci pomachały jej na pożegnanie i wróciły do domu z pustym koszykiem, ale pełnym sercem.

Mama przytuliła ich mocno. – Jesteście dzielni – powiedziała. Jaś i Małgosia położyli się do łóżek. Przez okno wpadało światło księżyca, a w oddali słychać było szum lasu. – Małgosiu, dzisiaj był wspaniały dzień – szepnął Jaś. – Tak – odpowiedziała – bo byliśmy dobrzy.

I tak, wtuleni w miękkie poduszki, zasnęli spokojnie, wiedząc, że największym skarbem jest miłość i dzielenie się z innymi. Nad ich domkiem świeciły gwiazdy, które cichutko migotały, jakby mówiły: „Dobranoc, śpijcie słodko”.