Bajka o Jasiu i Małgosi: Sekret Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W chatce na skraju wielkiego lasu mieszkał sobie Jaś i Małgosia. Nie byli to jednak ci Jaś i Małgosia, których znacie z opowieści o piernikowej chatce. To było rodzeństwo, które uwielbiało odkrywać tajemnice przyrody i zawsze miało dla siebie nawzajem dobre słowo.

Pewnego słonecznego popołudnia, Jaś znalazł w starej szafce na strychu mapę. Była pożółkła i pachniała kurzem, a na jej rogach tańczyły małe, narysowane duszki. – Małgosiu, spójrz! – zawołał. – To mapa Leśnej Polany Spełnionych Życzeń! – Małgosia przyjrzała się uważnie. – Ale tutaj jest napisane, że aby dotrzeć do polany, trzeba wykonać trzy zadania. Każde z nich uczy czegoś ważnego.

Pierwsze zadanie pojawiło się zaraz, gdy weszli w głąb lasu. Na ścieżce leżał wielki, połamany konar, który zagradzał drogę. – Nie damy rady go przesunąć sami – westchnął Jaś. Ale Małgosia rozejrzała się i zauważyła, że obok konara rosną małe, silne grzyby. – A gdybyśmy poprosili o pomoc leśne zwierzęta? – zaproponowała. I rzeczywiście, wkrótce przybiegły wiewiórki, zające i jeden stary, mądry jeż. Wszyscy razem, z pomocą Jasia i Małgosi, odsunęli konar na bok.

Drugie zadanie czekało na nich przy strumieniu. Mostek był zerwany, a po drugiej stronie jaśniała polana. – Musimy zbudować nowy most – powiedziała Małgosia. Jaś podrapał się po głowie. – Ale nie mamy narzędzi ani desek. – Wtedy Małgosia przypomniała sobie o długich, mocnych pnączach, które zwisały z drzew. – Możemy je splatać, tak jak robią to pająki! Zaczęli pracować – Jaś zbierał pnącza, a Małgosia wiązała je w grube liny. Po godzinie most był gotowy. Strumień szemrał radośnie, a rodzeństwo przeszło na drugą stronę.

Trzecie zadanie było najtrudniejsze. Na polanie stał stary, samotny dąb. Na jego gałęziach wisiało małe, dzwoniące serduszko. Pod drzewem leżała tabliczka: "Aby zdobyć serce, musisz podarować coś od siebie". Jaś i Małgosia spojrzeli na siebie. – Nie mamy ze sobą żadnych prezentów – zmartwił się Jaś. – Ale mamy coś, co jest cenniejsze – uśmiechnęła się Małgosia. – Możemy podarować naszą obietnicę, że zawsze będziemy pomagać innym, tak jak pomagaliśmy dzisiaj. Jaś skinął głową i razem, trzymając się za ręce, powiedzieli to głośno. Wtedy serduszko zadzwoniło czystym, srebrzystym dźwiękiem, a polana rozbłysła ciepłym światłem.

W jednej chwili zobaczyli, że cała polana jest usiana małymi, świecącymi kwiatami. Każdy z nich spełniał jedno życzenie, ale tylko to wypowiedziane z myślą o innych. Jaś pomyślał o chorym ptaszku w domu – kwiat zrobił się błękitny i uleciał w stronę chatki. Małgosia pomyślała o zmęczonej mamie – kwiat pokrył się złotem i poleciał prosto do kuchni. – Spełniliśmy zadania – szepnął Jaś. – Tak, bo działaliśmy razem i myśleliśmy o innych – odpowiedziała Małgosia.

Zmęczeni, ale szczęśliwi, wrócili do domu, gdy zachodziło słońce. Mama uśmiechnęła się na ich widok, a tata przytulił każde z nich. – Widzę, że znów przeżywaliście przygodę – powiedział cicho. – Opowiemy wam przy kolacji – obiecali Jaś i Małgosia. Po kolacji, umyci i w piżamkach, położyli się do łóżek. Przez okno wpadały pierwsze gwiazdy, a wiatr szeptał dobre słowa o przyjaźni.

– Małgosiu, myślisz, że inne dzieci też mogą trafić na Leśną Polanę? – zapytał Jaś, ziewając. – Tak, jeśli będą pamiętać, że największa siła jest w dzieleniu się i pomaganiu – odpowiedziała sennie Małgosia. Po chwili oboje już spali, a nad ich chatką świeciła jasna, cicha gwiazda – ta sama, która oświetlała polanę. Dobranoc, Jasiu. Dobranoc, Małgosiu. Dobranoc, wszystkim dzieciom.