Bajka o Japonii: Przygoda małego Kaito

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku u stóp góry Fuji mieszkał chłopiec o imieniu Kaito. Każdego ranka patrzył przez okno na wiśniowe drzewa i marzył, by poznać ich sekret — dlaczego kwitną tylko przez chwilę, a potem płatki lecą jak śnieg?

Pewnego dnia Kaito spotkał starą panią Hanako, która sprzedawała lampiony przy świątyni. — Chcesz poznać tajemnicę wiśni? — zapytała z uśmiechem. — Musisz iść za strumieniem, aż do lasu bambusowego, gdzie mieszka duch drzewa. Kaito skinął głową i ruszył w drogę.

Strumień był krystalicznie czysty, a w nim pływały złote rybki. Kaito szedł brzegiem, słuchając szumu wody. Nagle zobaczył małego żółwia, który utknął pod kamieniem. — Pomóż mi, proszę — szepnął żółw. Kaito delikatnie odsunął kamień i żółw podziękował mu, dając mały, błyszczący kamyk.

Kiedy dotarł do lasu bambusowego, usłyszał cichy śpiew. Między pędami tańczyły świetliki, a na środku polany stało stare wiśniowe drzewo. Z jego pnia wyszedł mały, przezroczysty duch o imieniu Sakura. — Witaj, Kaito — powiedziała cicho. — Widzę, że masz dobre serce. Żółw to mój przyjaciel, a ty mu pomogłeś.

Sakura opowiedziała Kaito, że wiśnie kwitną krótko, bo uczą nas cieszyć się chwilą. — Każdy płatek to uśmiech, który dajemy innym. Im więcej uśmiechów, tym piękniejszy świat. Kaito zrozumiał, że nie trzeba szukać daleko — magia kryje się w małych gestach.

W podzięce Sakura dała Kaito gałązkę wiśni. — Zasadź ją w swoim ogrodzie, a zakwitnie na wiosnę. Pamiętaj, by podlewać ją wodą ze strumienia i mówić jej miłe słowa. Kaito obiecał i wrócił do domu, gdy słońce zachodziło nad górą Fuji.

W domu Kaito zasadził gałązkę i każdego ranka mówił jej: „Dzień dobry”. Po kilku tygodniach pojawiły się pierwsze pąki, a potem różowe kwiaty. Całe miasteczko przyszło je podziwiać, a Kaito zaprosił wszystkich na herbatkę pod wiśnią.

Gdy zapadł wieczór, Kaito usiadł pod drzewem i patrzył w gwiazdy. Czuł ciepło w sercu, bo wiedział, że najważniejsze jest dzielenie się radością. Zamknął oczy, a wiatr delikatnie muskał jego policzki. — Dobranoc, Kaito — szepnęła Sakura z oddali. — Dobranoc, mały przyjacielu.