Jajko cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małym gospodarstwie, wśród zielonej trawy, mieszkała sobie mała kurka o imieniu Złotka. Każdego ranka Złotka znosiła jedno jajko – gładkie, kremowe i ciepłe jak promyki słońca. Potem siadała na nim cierpliwie dzień po dniu, czekając, aż spod skorupki wyjrzy małe pisklątko.

Pewnego dnia do kurnika przyszła mała dziewczynka o imieniu Ola. Miała cztery lata i bardzo lubiła odwiedzać Złotkę. "Złotko, kiedy wreszcie zobaczę pisklę?" – zapytała niecierpliwie, tupiąc nóżką. Kurka tylko pokiwała głową i gdaknęła cicho, jakby chciała powiedzieć: "Musisz poczekać, mała przyjaciółko".

Ola przychodziła codziennie. Siadała obok Złotki i patrzyła na jajko. Raz chciała je podnieść i potrząsnąć, żeby zobaczyć, co jest w środku. Ale Złotka delikatnie odsunęła ją skrzydłem i spojrzała mądrymi oczami. "Cierpliwość jest jak dojrzewanie owocu – nie da się przyspieszyć" – zdawała się mówić.

Aby umilić czas, Ola zaczęła opowiadać Złotce historyjki o swoich zabawkach. Kurka słuchała, przymykając oczy, a jajko leżało spokojnie w słomie. Dziewczynka nauczyła się, że oczekiwanie może być przyjemne, gdy dzieli się je z kimś bliskim.

Pewnego ranka, gdy słońce wstawało różowe, Ola usłyszała ciche pukanie. To jajko zaczęło pękać! Najpierw pojawiła się malutka dziurka, potem druga, aż w końcu z skorupki wyjrzała mokra główka pisklęcia. "Mamo! Pisklę!" – krzyknęła Ola z radością, a Złotka dumnie nastroszyła piórka.

Od tego dnia Ola wiedziała, że cierpliwość jest jak dobre zaklęcie – sprawia, że czekanie prowadzi do najpiękniejszych chwil. Wieczorem, kładąc się spać, przytuliła do poduszki myśl o małym pisklątku, które właśnie poznała. Gwiazdy na niebie mrugały do niej przyjaźnie, a wiatr szeptał dobranoc.

Złotka zamknęła oczy w swoim gniazdku, a pisklę przytuliło się do jej ciepłych piór. W całym gospodarstwie zapanowała cisza – taka, w której słychać tylko bicie małych serc i szelest słomy. I wszyscy wiedzieli, że jutro znów będą wspólnie czekać na nową przygodę.