Mały Jeleń i pióro mądrości

— Bajka do czytania —

W wiosce nad Błękitnym Jeziorem mieszkał mały chłopiec o imieniu Mały Jeleń. Miał on czarne jak węgielki oczy i długie warkocze, które lubił zaplatać w plecione kosmyki. Każdego dnia biegał po łąkach, obserwował ptaki i marzył, by zostać wielkim wojownikiem.

Pewnego ranka starszy wódz, Długie Pióro, oznajmił: – Dziś wyruszamy na poszukiwanie pióra orła przedniego. Tylko ten, kto zdobędzie takie pióro, zostanie uznany za mądrego członka plemienia. Mały Jeleń bardzo się ucieszył – przecież biegał najszybciej i potrafił wspinać się na każde drzewo!

Wziął łuk i lekkie strzały, ale wódz pokręcił głową. – Pióro orła nie zdobywa się siłą. Orzeł to ptak mądrości. Musisz go zrozumieć. Mały Jeleń zmarszczył brwi. Jak zrozumieć orła? Usiadł pod wielkim dębem i zaczął myśleć.

Nagle zobaczył orła krążącego wysoko nad jeziorem. Orzeł robił coraz mniejsze kółka, aż w końcu zanurkował i złowił rybę. – On nie walczy z wodą – szepnął Mały Jeleń. – On czeka na odpowiedni moment. Chłopiec poczuł, że coś ważnego odkrył.

Następnego dnia poszedł na łąkę, gdzie pasły się konie. Zamiast je gonić, usiadł i obserwował, jak źrebak uczy się stać na chwiejnych nogach. Jego mama stała obok, cierpliwie czekając. – Siła to też czekanie – pomyślał Mały Jeleń.

Wieczorem wrócił do wioski i powiedział Długiemu Pióru: – Myślę, że pióro orła nie jest potrzebne na zewnątrz. Ono jest w środku, w naszej cierpliwości i miłości do natury. Wódz uśmiechnął się i podarował chłopcu małe, srebrzyste piórko znalezione pod dębem. – To pióro mądrości. Nosisz je już w sercu.

Od tamtej pory Mały Jeleń nie chciał już być najszybszy ani najsilniejszy. Uczył innych dzieci, jak słuchać wiatru i jak rozmawiać ze zwierzętami bez krzyku. Każdego wieczoru siadał na wzgórzu i patrzył, jak gwiazdy rozświetlają niebo nad Błękitnym Jeziorem.

A gdy matka kładła go spać, mówiła: – Jesteś dzielny, mój mały Jeleniu. Dzielność to nie tylko walka – to także umiejętność bycia cicho i patrzenia z miłością. Mały Jeleń ziewnął szeroko, przytulił piórko do policzka i zamknął oczy. Wkoło zapadła cisza, a na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy. Dobranoc, mały wojowniku. Dobranoc, przyrodo.