Tupi i Tańczący Lisek

— Bajka do czytania —

W małej wiosce nad błękitnym jeziorem mieszkał sobie mały Indianin o imieniu Tupi. Miał czarne jak smoła włosy i oczy błyszczące jak gwiazdy. Każdego wieczoru lubił siadać na skraju lasu i patrzeć, jak słońce chowa się za górami.

Pewnego dnia Tupi zobaczył motyla – najpiękniejszego motyla na świecie. Miał skrzydła w kolorze zachodu słońca: pomarańczowe, złote i odrobinę fioletowe. Tupi zapragnął go złapać, żeby móc oglądać go zawsze, gdy tylko zechce.

Motyl frunął w głąb lasu, a Tupi pobiegł za nim. Przeskakiwał przez kamienie, omijał krzaki, ale motyl był szybszy. W końcu Tupi usiadł zmęczony na mchu. „Nie dogonię go” – pomyślał ze smutkiem.

Wtedy zza drzewa wyszedł mały, rudy lisek. Jego ogon tańczył w rytm wiatru. Lisek spojrzał na Tupiego i zaczął podskakiwać – raz w lewo, raz w prawo, jakby zapraszał do zabawy. Tupi zapomniał o motylu i przyglądał się liskowi z zachwytem.

„Dlaczego nie chcesz mnie złapać?” – zapytał lisek cichym, ciepłym głosikiem. Tupi wzruszył ramionami. „Bo tańczysz tak pięknie, że chcę tylko patrzeć”. Lisek uśmiechnął się. „Widzisz, czasem największym skarbem jest to, czego nie możemy zatrzymać”.

Tupi pomyślał o motylu. Może i on też był piękny właśnie dlatego, że latał wolno? Chłopiec skinął głową i pożegnał liska. Wracając do wioski, czuł w sercu ciepło – nie musiał niczego posiadać, by czuć się szczęśliwym.

Gdy noc otuliła ziemię granatowym niebem, Tupi leżał w swoim tipi. Przez otwór w dachu widział gwiazdy – każda migotała jak maleńki, tańczący lisek. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, lisku. Dobranoc, świecie”.

I tak mały Indianin zasnął spokojnie, a wiatr niósł jego sen daleko, hen za góry, gdzie motyle i lisy tańczą pod księżycem. Dobranoc, Tupi. Dobranoc, kochanie.