Mały Orzeł i wielka uczta

— Bajka do czytania —

W małej wiosce indiańskiej, otoczonej wysokimi sosnami i błękitnym niebem, mieszkał chłopiec o imieniu Mały Orzeł. Miał on pióropusz z orlich piór i zawsze uśmiechał się od ucha do ucha.

Pewnego dnia Mały Orzeł wybrał się do lasu, aby nazbierać jagód. Szedł ścieżką wśród paproci, a ptaki śpiewały mu wesołe piosenki. Nagle zobaczył krzak pełen najsłodszych, najczerwieńszych jagód, jakie kiedykolwiek widział.

– Och, jakie pyszne! – zawołał Mały Orzeł i zaczął zrywać jagody do swojego koszyka. Koszyk szybko się napełnił, a chłopiec pomyślał: „Zjem je wszystkie sam, będą moją tajemnicą”.

W drodze powrotnej spotkał swoją przyjaciółkę Małą Gwiazdkę, która niosła puste naczynie. – Gdzie idziesz? – zapytał Mały Orzeł. – Szukam jedzenia, ale nic nie znalazłam – odpowiedziała smutno Mała Gwiazdka.

Mały Orzeł spojrzał na swój koszyk pełen jagód, a potem na przyjaciółkę. Poczuł, że w brzuchu robi mu się ciepło, ale nie z głodu – to było ciepło dobroci. – Chodź, podzielę się z tobą – powiedział i wsypał połowę jagód do jej naczynia.

Kiedy wrócili do wioski, inne dzieci też podeszły z nadzieją. Mały Orzeł rozejrzał się i zobaczył, że wszyscy są głodni. Postanowił zrobić wielką ucztę. Zaprosił wszystkich do swojego tipi, a każdy dostał po garści jagód.

Dzieci śmiały się i jadły razem. Mały Orzeł zauważył, że jagody smakują mu jeszcze bardziej, gdy dzieli się nimi z innymi. Wieczorem wszyscy usiedli przy ognisku, a starszy wódz powiedział: – Dzielenie się to największy skarb indiańskiego serca.

Gdy noc zapadła, na niebie pojawiły się gwiazdy. Mały Orzeł położył się w swoim tipi, patrzył przez otwór dachowy na migoczące światła i uśmiechał się. Czuł spokój i radość, bo wiedział, że przyjaźń i dzielenie się są jak gwiazdy – nigdy nie gasną. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął i zasnął słodko.