Arjun i tańczący paw

— Bajka do czytania —

W małej wiosce w Indiach, gdzie powietrze pachnie curry i mango, mieszkał chłopiec o imieniu Arjun. Każdego ranka biegał po polach ryżowych, ale nigdy nie patrzył pod nogi – zawsze gonił za czymś dalekim, za horyzontem.

Pewnego dnia, gdy Arjun gonił motyla, wpadł na starego mędrca o imieniu Ravi. Ravi siedział pod ogromnym drzewem banianowym, a u jego stóp tańczył wspaniały paw o niebiesko-złotych piórach. – Dlaczego gonić coś daleko, skoro tuż obok jest tyle cudów? – zapytał łagodnie mędrzec.

Arjun usiadł obok Raviego. Paw rozłożył ogon i zaczął tańczyć – jego pióra mieniły się jak klejnoty w słońcu. – Patrz, jak każde pióro ma swój własny kolor – powiedział Ravi. – Niebo jest błękitne, trawa zielona, a twój banan żółty. Magia jest w każdym odcieniu.

Chłopiec zamknął oczy i posłuchał. Usłyszał szum liści palmowych, śpiew ptaków i daleki dźwięk dzwonów ze świątyni. – To wszystko jest muzyką – szepnął Ravi. – Wiatr gra na liściach, słońce tańczy na wodzie w rzece. Wystarczy zatrzymać się i posłuchać.

Arjun wziął głęboki oddech. Poczuł zapach jaśminu i mokrej ziemi po deszczu. Otworzył oczy i zobaczył, jak mrówki niosą liść, a ważka przysiada na kwiecie lotosu. – Gdy patrzysz uważnie, nawet małe rzeczy stają się wielkie – powiedział Ravi z uśmiechem.

Od tego dnia Arjun nie gonił już tak często za horyzontem. Zamiast tego przystawał, patrzył i słuchał. Pomagał mamie rozkładać kolorowe sari na słońcu, liczył gwiazdy z babcią na dachu, a wieczorem słuchał opowieści taty o dżungli i tygrysach.

Pewnej nocy, gdy księżyc wisiał nad wioską jak srebrny talerz, Arjun leżał na swoim posłaniu. Czuł ciepło koca i słyszał cykady. Pomyślał o pawiu, mędrcu i o tym, jak wiele magii jest tuż obok. Zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie.

Gwiazdy świeciły nad Indiami, a wiatr szeptał dobranoc do ucha każdego dziecka. Arjun śnił o tańczących pawiach i złoconych lotosach, czując, że najpiękniejsze skarby są tam, gdzie jest serce.