Bajka o gwiazdach i rakietach z Houston

— Bajka do czytania —

W samym sercu Teksasu, gdzie słońce grzeje mocno, a niebo jest ogromne i błękitne, leży miasto Houston. To niezwykłe miejsce, bo tutaj ludzie budują rakiety, które lecą aż na Księżyc! Właśnie w tym mieście mieszkał mały chłopiec o imieniu Leo, który każdej nocy siadał na tarasie i patrzył w niebo pełne gwiazd.

Leo miał pięć lat i marzył, żeby pewnego dnia polecieć w kosmos. Jego tata pracował w Centrum Kosmicznym NASA i często opowiadał o rakietach, astronautach i dalekich planetach. Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy świeciły wyjątkowo jasno, tata powiedział: – Leo, widzisz tę małą gwiazdkę tuż nad dachem? To Gwiazda Marzeń. Jeśli zamkniesz oczy i pomyślisz o czymś bardzo, bardzo mocno, ona pomoże ci spełnić twoje pragnienie.

Leo zamknął oczy i wyszeptał: – Chcę zobaczyć, jak wygląda Ziemia z kosmosu. Nagle poczuł, że unosi się nad ziemią! Jego łóżko zamieniło się w małą rakietę, a on sam miał na sobie srebrny kombinezon. Rakieta wystartowała cicho i szybko, a Leo zobaczył, jak Houston robi się coraz mniejsze, a domy i ulice zamieniają się w kolorowe światełka.

Gdy rakieta wzniosła się wysoko, Leo ujrzał Ziemię – wielką, niebieską kulę z zielonymi plamami lądów i białymi chmurami. – To niesamowite! – zawołał. – Nasze miasto jest takie małe, a jednak tak ważne. Obok niego przelatywały gwiazdy, które mrugały do niego przyjaźnie. Jedna z nich, ta najjaśniejsza, szepnęła: – Pamiętaj, Leo, każdy może spełniać marzenia, wystarczy tylko odważnie patrzeć w górę.

Po chwili Leo wylądował z powrotem w swoim pokoju. Rakieta zniknęła, a on leżał w łóżku, patrząc przez okno na tę samą Gwiazdę Marzeń. – Mamo, tato, widziałem Ziemię! – powiedział radośnie. Rodzice uśmiechnęli się i przykryli go kołdrą. – To cudownie, synku. Teraz pora spać, bo jutro czeka cię kolejna przygoda – może nawet w ogrodzie botanicznym? – odpowiedział tata.

Leo ziewnął i wtulił się w poduszkę. Czuł, że Houston to naprawdę magiczne miasto, gdzie rakiety sięgają gwiazd, a marzenia unoszą się w powietrzu jak balony. Jego oczy zrobiły się ciężkie, a powieki opadały coraz niżej.

W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko cichym tykaniem zegara. Przez okno wpadało miękkie, srebrne światło księżyca, a Gwiazda Marzeń migotała przyjaźnie. Leo uśmiechnął się przez sen i szepnął: – Dobranoc, Houston. Dobranoc, gwiazdy.

– Dobranoc, Leo – odpowiedziały cicho gwiazdy. – Śpij spokojnie, a jutro znów będziesz mógł marzyć.