Bajka o Holandii: Wiatrak, który chciał tańczyć

— Bajka do czytania —

W małej wiosce w Holandii, gdzie kanały błyszczały jak srebrne wstążki, a pola tulipanów mieniły się wszystkimi kolorami tęczy, stał sobie wiatrak o imieniu Wir. Wir był starym, solidnym wiatrakiem, który codziennie mielił zboże dla całej okolicy. Ale w głębi swojego drewnianego serca skrywał jedno wielkie marzenie.

Każdego ranka, gdy słońce wschodziło nad Holandią, Wir patrzył na tulipany tańczące na wietrze. Czerwone, żółte, różowe i fioletowe kwiaty kołysały się w rytm porannej bryzy. „Jakie one są szczęśliwe” – myślał Wir. „Ja też chciałbym tańczyć, ale moje wielkie skrzydła są za ciężkie do takiego lekkiego ruchu.”

Pewnego dnia do wiatraka przyleciała mała mewa o imieniu Mewa. Mewa była bardzo mądra i znała wszystkie tajemnice holenderskiego nieba. „Dlaczego jesteś smutny, Wira?” – zapytała, siadając na jego dachu. „Marzę o tańcu, ale nie umiem” – odpowiedział wiatrak. Mewa zaśmiała się wesoło: „Ależ ty tańczysz każdego dnia! Twoje skrzydła wirują w rytm wiatru, a ty mielisz zboże dla ludzi. To twój taniec!”

Wir zastanowił się przez chwilę. „Może masz rację, ale chciałbym zatańczyć z tulipanami, a nie tylko obracać się w miejscu.” Mewa pomyślała i powiedziała: „Poczekaj do zachodu słońca, gdy wiatr zmieni kierunek. Wtedy pokażę ci coś wyjątkowego.”

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, niebo nad Holandią zrobiło się pomarańczowe i różowe. Wiatr rzeczywiście zmienił kierunek – zaczął wiać prosto z pól tulipanów. Wir poczuł, jak jego skrzydła nabierają nowej siły. Zaczął obracać się szybciej, a jego cień tańczył po kwiatach. Tulipany, jakby rozumiejąc jego radość, zaczęły kołysać się w tym samym rytmie.

„Patrz!” – zawołała Mewa. „Tańczysz z nimi!” Wir poczuł ogromną radość. Jego skrzydła wirowały, a on sam czuł się lekki jak piórko. Wszystkie tulipany wokół niego falowały, tworząc kolorową falę. Nawet kanał odbijał ten taniec, a woda mieniła się złotem.

Od tego dnia Wir już nigdy nie był smutny. Każdego wieczoru, gdy wiatr wiał z pól, tańczył ze swoimi przyjaciółmi tulipanami. A ludzie z wioski mówili, że to najszczęśliwszy wiatrak w całej Holandii. Bo każdy ma swój własny taniec – wystarczy tylko znaleźć odpowiedni wiatr.

Gdy zapadła noc, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Wir zwolnił obroty. Jego skrzydła poruszały się już tylko delikatnie, jakby kołysały do snu całą okolicę. Tulipany zamknęły swoje płatki, a Mewa ułożyła się do snu na dachu wiatraka. „Dobranoc, Wira” – szepnął wiatr. „Dobranoc, mała mewo” – odpowiedział cicho wiatrak. I wszystko wokół zapadło w spokojny, holenderski sen.