Bajka o pajęczynie przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkał chłopiec o imieniu Piotruś. Piotruś miał na sobie czerwony sweter i niebieskie spodenki, a na głowie czapkę z pajęczynką.

Piotruś uwielbiał biegać i skakać po podwórku. Pewnego dnia zobaczył, że mały kotek utknął na wysokim drzewie i głośno miauczy. Piotruś pomyślał: „Muszę mu pomóc!”.

Piotruś wspiął się po gałęziach, ale drzewo było bardzo wysokie. Wtedy przypomniał sobie o swojej magicznej pajęczynie, którą dostał od babci. Pajęczyna była srebrna i lekka jak chmurka.

Piotruś rzucił pajęczynę w górę i przyczepił ją do gałęzi. Potem delikatnie zsunął się w dół, trzymając kotka w ramionach. Kotek mruczał z radości, a Piotruś uśmiechnął się szeroko.

Następnego dnia Piotruś spotkał małą dziewczynkę, która zgubiła swoją lalkę. Pomógł jej szukać pod ławką i w krzakach. W końcu znaleźli lalkę w koszyku z kwiatami. Dziewczynka podziękowała Piotrusiowi i dała mu ciasteczko.

Wieczorem Piotruś usiadł na swoim łóżku i pomyślał: „Pomaganie innym jest fajne! Czuję się wtedy silny i szczęśliwy”. Jego mama przytuliła go i powiedziała: „Jesteś moim małym superbohaterem”.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc świecił ciepłym blaskiem. Piotruś ziewnął, położył głowę na poduszce i zamknął oczy. Pajęczyna wisiała nad jego łóżkiem, cicho szeleszcząc.

Dobranoc, Piotrusiu. Śpij spokojnie, a jutro znów będziesz mógł pomagać swoim przyjaciołom. Wszystkie gwiazdy na niebie życzą ci słodkich snów.