Heidi i tajemniczy kamień spełnionych życzeń

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie, otoczonej wysokimi górami, mieszkała dziewczynka o imieniu Heidi. Miała kręcone, kasztanowe włosy i policzki rumiane jak jabłuszka. Każdego ranka budziła się z uśmiechem, bo wiedziała, że czeka ją dzień pełen przygód. Jej najlepszym przyjacielem był biały koziołek o imieniu Chmurka, który zawsze skakał tuż za nią.

Pewnego dnia, gdy Heidi zbierała polne kwiaty na łące, znalazła coś niezwykłego – mały, błyszczący kamień w kształcie serca. Kiedy go podniosła, usłyszała cichutki głosik: „Jestem Kamieniem Spełnionych Życzeń. Każdy, kto mnie znajdzie, może pomyśleć jedno życzenie, a ono się spełni.” Heidi aż podskoczyła z radości.

Od razu pomyślała o wielkich rzeczach: o zamku z piernika, o sukience ze srebrnych nici, o lataniu na chmurze. Ale gdy biegła do domu, zobaczyła coś, co zatrzymało ją w miejscu. Jej sąsiad, pan Stefan, smutny siedział na ławce. „Dzień dobry, panie Stefanie! Dlaczego pan taki smutny?” – zapytała Heidi.

Pan Stefan westchnął. „Mój piesek, Burek, zgubił się w lesie. Szukałem go cały ranek, ale nie mogę znaleźć.” Heidi popatrzyła na kamień w swojej dłoni. Mogła pomyśleć życzenie o czymś wspaniałym dla siebie, ale zamiast tego szepnęła: „Chcę, żeby Burek wrócił do pana Stefana.” Kamień zalśnił, a z oddali dobiegło radosne szczekanie.

Burek przybiegł, merdając ogonem, i skoczył prosto w ramiona pana Stefana. Heidi była szczęśliwa, widząc uśmiech na twarzy sąsiada. „Dziękuję, Heidi! Jesteś prawdziwą przyjaciółką” – powiedział pan Stefan. Heidi schowała kamień do kieszeni i pobiegła dalej.

Po drodze spotkała małą Zosię, która płakała, bo jej lalka miała rozdartą sukienkę. Heidi znów spojrzała na kamień. „Chcę, żeby sukienka Zosi była naprawiona” – pomyślała. I nagle, sukienka lalki stała się cała i piękna, jak nowa. Zosia przytuliła Heidi z wdzięcznością.

Kiedy Heidi wróciła do domu, kamień przestał błyszczeć. „Nie szkodzi” – pomyślała. „I tak mam już wszystko, czego mi trzeba: góry, Chmurkę, przyjaciół i ciepły dom.” Położyła kamień na parapecie i uśmiechnęła się do gwiazd, które właśnie zaczynały migotać na niebie.

Tej nocy Heidi zasnęła spokojnie, tuląc Chmurkę. Wiedziała, że największym skarbem nie jest spełnianie wielkich życzeń, ale dzielenie się dobrem z innymi. A kamień spokojnie leżał na parapecie, czekając, aż ktoś znów będzie potrzebował pomocy.