Zajączek Tuliś i tajemnica serduszka

— Bajka do czytania —

W małej norce pod wielkim dębem mieszkał zajączek Tuliś. Miał miękkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze chętnie nadstawiał, by słuchać. Ale pewnego dnia odkrył, że słuchać to nie to samo co rozumieć.

Tuliś uwielbiał skakać po łące i zbierać stokrotki. Gdy biegł, jego ogonek podskakiwał wesoło. Aż tu nagle zobaczył małą sójkę, która siedziała pod krzakiem i płakała. „Czemu płaczesz?” – zapytał. Sójka westchnęła, ale nie odpowiedziała.

Tuliś zmarszczył nosek. „Może chce się pobawić, ale nie umie skakać?” – pomyślał. Zaczął pokazywać jej swoje sztuczki: koziołki, podskoki, nawet stanie na jednej łapce. Lecz sójka wciąż była smutna. Tuliś czuł, że coś jest nie tak.

Wtedy nadleciała mama sójka. „Córcia zgubiła swoją ulubioną kolorową piórko. Bez niego czuje się inaczej” – wyjaśniła. Tuliś nagle coś zrozumiał. „Gdybym ja zgubił swój miękki szalik od mamy, też bym był smutny.” Jego serduszko zabiło mocniej ze współczuciem.

„Pomogę ci szukać!” – zawołał. Sprawdził pod każdym listkiem, zajrzał do każdej norki. Po chwili znalazł piórko wetknięte w krzaczek jeżyn. Sójka uśmiechnęła się szeroko, a jej oczka zabłyszczały radością.

„Dziękuję!” – zaćwierkała. Tuliś poczuł ciepło w brzuszku. „To dlatego, że pomyślałem o twoich uczuciach” – szepnął do siebie. Od tej pory zawsze patrzył, czy ktoś nie potrzebuje, by go wysłuchać i zrozumieć.

Wieczorem Tuliś wrócił do norki. Mama pogłaskała go po głowie. „Jesteś dobrym synkiem, bo umiesz czuć to, co czują inni” – powiedziała. Tuliś przytulił się do mamy i zamknął zmęczone oczka.

Nad łąką zapadła cisza. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a księżyc uśmiechał się łagodnie. „Dobranoc, mały zajączku” – szumiał wiatr. Tuliś zasnął spokojnie, wiedząc, że empatia czyni świat piękniejszym.