Heidi i srebrzysty dzwoneczek

— Bajka do czytania —

W górskiej chatce, gdzie słońce budziło się razem z kozami, mieszkała mała Heidi. Miała złote loki i oczy jak górskie potoki. Każdego ranka biegała po łące ze swoim dziadkiem i koziołkiem o imieniu Chmurka.

Pewnego dnia Heidi znalazła na ścieżce coś błyszczącego. To był mały, srebrzysty dzwoneczek. Kiedy nim potrząsnęła, zadzwonił cichutko: dzyń, dzyń. „Ktoś go zgubił” – pomyślała Heidi. „Muszę oddać go właścicielowi”.

Heidi poszła z dzwoneczkiem do dziadka. Dziadek uśmiechnął się pod siwym wąsem: „Jesteś dobrą dziewczynką, Heidi. Dzwoneczek na pewno należy do kogoś z góry. Może do małego jagniątka, które się zgubiło? A może do wiewiórki?”.

Heidi wyruszyła w górę. Spotkała koziołka Chmurę, który beczał radośnie. „Chmurko, czy wiesz, czyj to dzwoneczek?” – zapytała. Chmurka potrząsnął głową. Heidi szła dalej, aż zobaczyła małe jagniątko przywiązane do krzaka. Jagniątko płakało.

„Nie płacz” – powiedziała Heidi. „Czy zgubiłeś dzwoneczek?” Jagniątko kiwnęło główką. „To twój!” – ucieszyła się Heidi i zawiesiła dzwoneczek na szyi jagniątka. Jagniątko z radości zabełtało: „Meeee, dziękuję!”.

Heidi zaprowadziła jagniątko do jego mamy, która pasła się na polanie. Mama owca powiedziała: „Jesteś bardzo miła, Heidi. Dzięki tobie mały się nie zgubił”. Heidi uśmiechnęła się i poczuła, jak ciepło rozlewa się w jej sercu.

Wieczorem Heidi wróciła do chatki. Dziadek przygotował herbatę z malin. „Jestem z ciebie dumny” – powiedział. „Pomaganie innym to najpiękniejsza rzecz na świecie”. Heidi przytuliła się do dziadka i patrzyła na gwiazdy na niebie.

Na gałęzi sosny usiadł mały skrzat i zagrał na fleciku cichą, senną melodię. Heidi zamknęła oczy. Wiedziała, że jutro znów będzie biegać po łąkach, ale dzisiejszy dzień nauczył ją, że nawet mały dzwoneczek może zrobić wielką radość.