Heidi i mały koziołek

— Bajka do czytania —

W wysokich górach, gdzie las pachnie świerkami, a wiatr szumi w koronach drzew, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Heidi. Każdego ranka budziła się z uśmiechem i biegła na łąkę, aby przywitać się ze słońcem. Dziadek, który mieszkał z nią w małym drewnianym domku, zawsze mówił: „Heidi, w górach kryją się małe cuda – trzeba tylko umieć je dostrzec”.

Pewnego dnia, gdy Heidi zbierała polne kwiaty, usłyszała cichutkie beczenie. „Beee… beee…” – dochodziło spod wielkiego kamienia. Heidi podeszła ostrożnie i zobaczyła malutkiego koziołka, który drżał cały ze strachu. Miał wielkie, błyszczące oczy i miękką, białą sierść. „Gdzie twoja mama?” – zapytała Heidi łagodnie.

Koziołek tylko trząsł się i tulił do ziemi. Heidi usiadła obok niego na trawie i pogłaskała go po głowie. „Nie bój się, pomogę ci” – szepnęła. Wstała i rozejrzała się po łące. Nigdzie nie było widać żadnej dorosłej kozy. „Musisz być bardzo głodny i zmęczony” – pomyślała Heidi.

Przypomniała sobie, że w domu został jeszcze dzbanek ciepłego mleka od porannego dojenia. Pobiegła szybko do chatki i wróciła z miseczką pełną mleka. Koziołek najpierw obwąchiwał miseczkę, a potem zaczął chciwie pić. Kiedy się napił, spojrzał na Heidi zupełnie inaczej – nie bał się już.

Heidi przyniosła też kawałek miękkiej chusty i owinęła nim koziołka na noc. Położyła się obok niego na trawie i zaczęła nucić starą melodię, której nauczyła ją mama, zanim odeszła w niebo. Koziołek ułożył głowę na jej ramieniu i zamknął oczy.

Nagle z daleka rozległo się głośne beczenie. To była mama koziołka! Przybiegła zdyszana, polizała swoje dziecko po nosie i spojrzała na Heidi tak, jakby mówiła „dziękuję”. Heidi uśmiechnęła się szeroko. „Już wszystko dobrze” – szepnęła.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie, Heidi usiadła na progu chatki. Spojrzała w górę i pomyślała: „Każde małe stworzenie potrzebuje kogoś, kto się nim zaopiekuje. Nawet ja – mam dziadka, mam niebo pełne gwiazd i góry, które zawsze są przy mnie”. Dziadek wyszedł, otulił ją kocem i powiedział: „Dobrze, Heidi, że masz dobre serce. Teraz pora spać”.

Heidi położyła się w swoim łóżku, a przez okno widziała migoczące gwiazdy. Koziołek z mamą odeszły w góry, ale w sercu Heidi pozostała ciepła myśl: że pomaganie innym jest jak zapalanie małej gwiazdki – czyni świat jaśniejszym. Przymknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc tylko szum wiatru i daleki dźwięk pasterskiego dzwonka.