Hejka w górskiej chatce

— Bajka do czytania —

W małej, drewnianej chatce wysoko w górach mieszkała dziewczynka o imieniu Hejka. Miała ciepły, wełniany sweter i mały plecak, w którym nosiła suszone jagody.

Każdego ranka Hejka wstawała wcześnie, kiedy słońce dopiero muskało szczyty. Dziadek czesał jej długie warkocze i mówił: „Dziś czeka nas przygoda. Pomożesz mi nakarmić owce.”

Hejka chętnie szła za dziadkiem po kamienistej ścieżce. Owce beczały radośnie, gdy widziały wiadro z owsem. Mała owieczka o białym futerku podbiegła do Hejki i otarła się o jej nogę.

„To jest Kłaczka,” powiedział dziadek. „Jest bardzo nieśmiała, ale lubi, gdy ktoś jest delikatny.” Hejka usiadła na trawie i pogłaskała owieczkę, szepcząc: „Nie bój się, jestem twoją przyjaciółką.”

Po południu Hejka zbierała polne kwiaty do koszyka. Nie zrywała ich za dużo, bo – jak uczył dziadek – każdy kwiatek jest domem dla małej pszczoły. Hejka zostawiła więc kilka kwiatów na łące, by pszczoły miały gdzie odpocząć.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, dziadek zapalił świecę i otworzył starą książkę z obrazkami. Czytał Hejce o tym, jak gwiazdy układają się w uśmiechy na niebie, by każde dziecko spało spokojnie.

Hejka wtuliła się w swój kocyk, a dziadek pogłaskał ją po głowie. „Dziś byłaś bardzo dzielna i dobra dla Kłaczki oraz kwiatów. To sprawia, że świat wokół nas robi się piękniejszy.”

Na dworze zapadła ciemność, a zza chmur wyjrzały pierwsze gwiazdki. Hejka zamknęła oczy, słysząc tylko cichy szum wiatru i stukot kopyt owiec idących do zagrody. Zasnęła spokojnie, marząc o górskiej łące i przyjaźni.