Gwiazdka, która zgubiła swój blask

— Bajka do czytania —

W dalekim kosmosie, tam gdzie gwiazdy migoczą jak malutkie diamenty na czarnym aksamicie nocy, mieszkała sobie mała gwiazdka o imieniu Zosia. Była najmniejszą z gromadki, ale za to miała największe serce i zawsze chciała pomagać innym.

Pewnego wieczoru Zosia obudziła się i poczuła, że coś jest nie tak. Jej zwykle ciepły, srebrny blask stał się słaby i blady, jakby ktoś wyłączył w niej maleńką żaróweczkę. „Ojej, co się ze mną dzieje?” – zapytała zaniepokojona, patrząc na swoje migotliwe rączki.

Postanowiła polecieć do swojej przyjaciółki, Księżycowej Lili, która mieszkała na srebrnym księżycu tuż obok. Lili była mądra i zawsze wiedziała, co robić. „Zosiu” – powiedziała Lili, gładząc ją po promyku – „twój blask nie zniknął, tylko się schował. Potrzebujesz kogoś, komu możesz dać odrobinę swojego światła.”

Zosia nie rozumiała. „Jak mam dać światło, skoro sama go prawie nie mam?” – westchnęła. Lili uśmiechnęła się tajemniczo: „Poleć na Ziemię, tam znajdziesz odpowiedź.” I tak Zosia, choć trochę się bała, że zgaśnie całkiem, ruszyła w dół, przez chmury i wiatr, aż znalazła się nad małym domkiem z ogródkiem.

W ogródku siedział chłopiec o imieniu Leon. Miał smutne oczy i patrzył w niebo. „Gdyby tylko gwiazdy były bliżej” – szepnął – „opowiedziałbym im o moim zagubionym piesku.” Zosia usłyszała i poczuła, jak w jej środku coś ciepłego zaczyna rosnąć. Zaczęła świecić jaśniej, najjaśniej jak umiała, prosto nad Leona.

Chłopiec podniósł głowę i zobaczył jedną, wyjątkowo jasną gwiazdkę. Uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję, gwiazdeczko! Wierzę, że mój Burek wróci” – powiedział, a Zosia poczuła, że jej blask wrócił w pełni, bo zrobiła coś dobrego dla kogoś innego.

„Widzisz?” – szepnęła do niej Lili z góry – „Blask nie ginie, gdy go dajesz. On rośnie, bo dzielisz się nim z sercem.” Zosia była szczęśliwa i poleciała z powrotem na swoje miejsce, gdzie świeciła już nie tylko dla siebie, ale dla wszystkich, którzy potrzebowali odrobiny nadziei.

Tej nocy, gdy Leon zasnął, a Zosia rozpromieniła się na dobre, w całym kosmosie zapanowała cisza. Gwiazdy cichutko mrugały do siebie, a mała Zosia wiedziała, że każdy może być gwiazdką – wystarczy tylko od czasu do czasu pomóc komuś świecić.