Bajka o gwiazdach dla 4-latka: Przygoda małego Zygmunta

— Bajka do czytania —

Mały Zygmunt mieszkał w domku na skraju łąki. Każdego wieczoru przed snem siadał na parapecie i patrzył w niebo. Na ciemnym aksamicie błyszczały setki małych, srebrnych punkcików. „One do mnie mrugają” – szeptał Zygmunt i uśmiechał się do nich. Najbardziej lubił tę najjaśniejszą, która wisiała tuż nad dachem. „Jak bym chciał polecieć i dotknąć jej rączką” – marzył.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił jak wielka lampa, Zygmunt usłyszał cichutki dźwięk. To było jak dzwoneczek, jakby ktoś potrząsał małymi srebrnymi dzwoneczkami. Zaciekawiony chłopiec otworzył okno i wychylił się. I wtedy zobaczył – na parapecie siedziała malutka, złota iskierka. Była okrąglutka i ciepła jak świetlik, ale jaśniała mocniej.

„Cześć, jestem Iskierka” – powiedziała iskierka cienkim głosikiem. „Słyszałam, że marzysz o gwiazdach. Chcesz, żebym cię zabrała w podróż nad chmury?” Zygmunt aż podskoczył z radości. „Tak, tak, bardzo chcę!” – zawołał szeptem, żeby nie obudzić rodziców. Iskierka urosła, otuliła go miękkim blaskiem i uniosła w górę.

Polecieli wysoko, aż nad dachy, nad drzewa, nad pagórki. Zygmunt patrzył z zachwytem. Z góry Ziemia wyglądała jak wielki, zielony dywan z małymi światełkami domów. A wokół nich tańczyły gwiazdy – jedne małe i szybkie, inne duże i leniwe. „To ja je zapalam co wieczór” – powiedziała Iskierka. „Każda gwiazda to czyjeś marzenie. Kiedy ktoś wierzy w swoje marzenie, gwiazda świeci jaśniej”.

Nagle Zygmunt zobaczył swoją ulubioną gwiazdę. Była ogromna i błyszczała jak diament. „To twoja gwiazda” – szepnęła Iskierka. „Ponieważ marzysz o lataniu, twoja gwiazda jest najjaśniejsza ze wszystkich”. Chłopiec wyciągnął rękę i poczuł, że gwiazda jest ciepła i delikatna, jak puch. Uśmiechnął się szeroko. Nigdy nie był tak szczęśliwy.

„A czy ja naprawdę mogę spełnić swoje marzenie?” – zapytał. Iskierka zakręciła się wesoło. „Już je spełniasz! Lecisz wśród gwiazd, prawda? Wystarczy, że w to uwierzysz. Każdej nocy możesz patrzeć w niebo, zamykać oczy i wyobrażać sobie, że jesteś tu, ze mną. A twoja gwiazda zawsze będzie świecić”.

Po chwili Iskierka zawirowała i zaczęła opadać w dół. Zygmunt znów znalazł się w swoim pokoju, na parapecie. Iskierka zrobiła się mała, usiadła na jego dłoni i szepnęła: „Już pora spać. Ale pamiętaj – twoja gwiazda czuwa nad tobą każdej nocy. Gdy zamkniesz oczy, ja i gwiazdy zaśpiewamy ci najcichszą kołysankę”. Zygmunt poczuł ciepły blask na policzku, a potem wszystko stało się srebrne i miękkie.

Położył się do łóżka, przykrył kołdrą i spojrzał przez okno na swoją gwiazdę. Uśmiechnął się i zamknął oczy. Wkoło zapanowała cisza, tylko gdzieś bardzo daleko gwiazdy nuciły swoją spokojną melodię. Dobranoc, Zygmuncie, dobranoc.