Bajka o Eli i Ani, które znalazły skarb

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkały dwie siostry: Ela i Ania. Ela miała długie, rude włosy i zawsze nosiła zieloną opaskę na głowie, a Ania – krótkie, ciemne loczki i uśmiech, który rozpromieniał cały pokój. Każda z nich miała swój ulubiony kącik – Ela lubiła rysować przy oknie, a Ania układać klocki na dywanie. Ale pewnego dnia wydarzyło się coś, co pokazało im, jak ważne jest bycie razem.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chowało się za chmurami, Ela wyjęła z szuflady swoje nowe, kolorowe kredki. Były takie piękne! Wszystkie odcienie tęczy – od czerwieni po fiolet. Chciała narysować ogromnego motyla, ale nagle usłyszała, jak Ania wzdycha. „Co się stało?” – zapytała. Ania spojrzała na swoje stare, połamane kredki i szepnęła: „Chciałabym narysować słońce, ale nie mam żółtej kredki.”

Ela spojrzała na swoje nowe kredki. Miała aż trzy odcienie żółtego: cytrynowy, złoty i słoneczny. Przez chwilę pomyślała, że może pożyczyć Ani jedną, ale bała się, że się złamie albo zniknie. „Nie mogę” – powiedziała cicho. Ania spuściła głowę i wzięła swoją szarą kredkę, by narysować chmurkę.

Wieczorem, gdy mama położyła je do łóżek, Ela nie mogła zasnąć. Widziała smutną minę Ani i czuła, że coś jest nie tak. Wstała cichutko, wzięła jedną ze swoich kredek – tę złotą – i położyła ją na poduszce Ani. Potem wróciła do swojego łóżka i zamknęła oczy, słysząc bicie własnego serca.

Następnego ranka Ania znalazła kredkę. „Ela! Dziękuję!” – zawołała, przytulając siostrę. „To dla ciebie, możesz jej używać, kiedy chcesz” – odpowiedziała Ela, czując ciepło w brzuchu. Ania natychmiast narysowała ogromne, uśmiechnięte słońce, a potem dodała niebo błękitną kredką, którą Ela jej pożyczyła. Razem stworzyły obrazek pełen kolorów.

Po południu poszły do lasu zbierać jagody. Nagle Ania zobaczyła coś błyszczącego pod starym dębem. To był mały, srebrny kluczyk! „Może otwiera skarb?” – szepnęła. Siostry zaczęły szukać zamka. Znalazły go w starym pniu – małe, drewniane pudełeczko. W środku nie było złota ani klejnotów, tylko malutkie lusterko i kartka, na której ktoś napisał: „Skarb, który widzisz, to ty i twój przyjaciel.”

Ela i Ania spojrzały w lusterko – zobaczyły swoje uśmiechnięte buzie. Zrozumiały, że największym skarbem jest to, co czują do siebie: radość z dzielenia się, pomoc i miłość. Pobiegły do domu, a po drodze Ania trzymała Elę za rękę, a Ela niosła pudełeczko, w którym odtąd chowały swoje najpiękniejsze rysunki – wspólny skarb ich przyjaźni.

Kiedy nastał wieczór, księżyc zajrzał przez okno, a gwiazdy migotały na niebie jak maleńkie iskierki. Ela i Ania leżały w swoich łóżkach, przytulone do pluszowych misiów. „Dobranoc, siostrzyczko” – szepnęła Ania. „Dobranoc” – odpowiedziała Ela, czując, jak sen przychodzi do nich cichutko, jak piórko spadające z chmury.