Leśne Skarby Małego Grzybka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał sobie mały Grzybek o imieniu Kędziorek. Miał on brązowy kapelusik w białe kropki i był bardzo dumny ze swojego wyglądu.

Kędziorek codziennie rano przeciągał się i wystawiał swój kapelusz do słońca. Lubił, kiedy promienie muskały jego kropki i sprawiały, że lśniły jak małe perełki. – Jaki jestem piękny! – mówił do siebie i uśmiechał się szeroko.

Pewnego dnia, gdy Kędziorek pluskał się w kropli rosy, usłyszał cichutkie pukanie. To mała Mrówka niosła na plecach ogromny liść. – Pomóż, proszę! – zapiszczała Mrówka. – Ten liść jest za ciężki, a muszę go zanieść do mrowiska na kolację.

Kędziorek poczuł się ważny. – Oczywiście, pomogę! – zawołał i spróbował podnieść liść swoimi małymi rączkami. Ale liść był tak duży, że Grzybek przewrócił się na plecy. – Och, nie dam rady – westchnął smutno.

Wtedy zza krzaka wyskoczyła Wiewiórka. – Widziałam, co się stało. Może razem damy radę? – zaproponowała. Kędziorek, Mrówka i Wiewiórka chwycili liść i z całych sił pociągnęli. Liść powoli, ale jednak ruszył z miejsca!

Kiedy dotarli do mrowiska, Mrówka podziękowała im serdecznie. – Bez was nie dałabym rady. Chcecie spróbować mojej miodowej herbaty? – zapytała. Kędziorek i Wiewiórka z radością przyjęli zaproszenie.

Herbata była pyszna i słodka, a Kędziorek poczuł w brzuszku przyjemne ciepło. Spojrzał na swoje kropki i zobaczył, że w świetle mchu wyglądają inaczej – nie tylko pięknie, ale i przyjaźnie. – Dzielenie się jest fajniejsze niż bycie samemu – szepnął do siebie.

Tego wieczoru, gdy księżyc świecił nad lasem, Kędziorek położył się spać pod swoim dębem. Jego kapelusik lśnił delikatnie w blasku gwiazd, a Grzybek myślał o tym, jak miło jest mieć przyjaciół. Zamknął oczy i zasnął, marząc o jutrzejszych przygodach.

Dobranoc, mały Grzybku. Niech Twoje sny będą pełne ciepła i uśmiechów, a gwiazdy niech czuwają nad Tobą do samego rana.