Bajka o małym lusterku, które szukało swojego blasku

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkało maleńkie lusterko. Leżało na półce w pokoju Zosi i każdego ranka odbijało jej uśmiechniętą buzię. Lusterko lubiło swoją pracę, ale czasami czuło się smutne, bo myślało, że samo nie ma w sobie żadnego blasku.

Pewnego dnia lusterko westchnęło: – Ach, gdybym tylko mogło być jak słońce! Ono świeci tak jasno i ogrzewa wszystkich. Albo jak gwiazdy – mrugają w nocy i są takie piękne. Ja tylko odbijam innych… – I zrobiło mu się bardzo przykro.

Zosia usłyszała jego westchnienie. Pogłaskała ramkę lusterka i powiedziała: – Lusterko, ty jesteś wyjątkowe! Dzięki tobie widzę, jak się uśmiecham, jak rosnę i jak zmieniam się każdego dnia. Pokazujesz mi prawdę – a prawda jest piękna.

Lusterko nie do końca uwierzyło Zosi. Postanowiło więc wybrać się w podróż, by znaleźć swój własny blask. Wyszło z domu i spotkało na łące wesoły dmuchawiec.

– Dmuchawcu, ty masz tyle puchatych kulek! One fruwają i cieszą wszystkich. Ja nie mam nic takiego – poskarżyło się lusterko. Dmuchawiec zaśmiał się cicho: – Ale ty możesz sprawić, że zobaczę, jak pięknie się mienię w słońcu! Dziękuję ci za to.

Lusterko poszło dalej. Nad strumieniem spotkało kroplę wody. – Kroplo, ty jesteś przezroczysta i orzeźwiająca. Ja jestem tylko szkłem – westchnęło. Kropla zachichotała: – Gdyby nie ty, nie wiedziałabym, że moje odbicie tańczy na falach! Jesteś moim małym oknem na świat.

Wtedy lusterko zrozumiało. Nie musiało być słońcem, gwiazdą, dmuchawcem ani kroplą. Jego blask polegał na tym, że potrafiło pokazać innym ich piękno. I to było coś naprawdę wyjątkowego. Wróciło do Zosi, a ona uściskała je mocno.

Tej nocy, gdy Zosia zasypiała, lusterko odbijało światło księżyca. Czuło się ciepłe i ważne. Wiedziało już, że najprawdziwszy blask mieszka w sercu – w tym, kim się jest, a nie w tym, co się ma. I zasnęło spokojnie, mrugając do gwiazd za oknem.