Zupa przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał miś Bąbel. Bardzo lubił patrzeć, jak mama gotuje pyszną zupę. Pewnego dnia postanowił, że też chce pomóc.

– Mamo, mogę dziś gotować z tobą? – zapytał Bąbel. Mama uśmiechnęła się i podała mu małą drewnianą łyżkę. – Oczywiście, synku. Gotowanie to świetna zabawa, ale trzeba uważać – powiedziała.

Najpierw myli marchewkę. Bąbel moczył ją w misce z wodą, a potem tarł pyszczkiem, żeby była czysta. – Świetnie! – pochwaliła go mama. – Teraz pokroimy ją w małe kawałki. Bąbel dostał tępy nóż i ciął ostrożnie. Kawałki były nierówne, ale mama powiedziała, że to dodaje zupie charakteru.

Nagle do kuchni wpadła wiewiórka Kicia. – Co pachnie? – zawołała. – Gotujemy zupę! – odpowiedział Bąbel. Kicia chciała pomóc. Dostała garść soczewicy i wsypała ją do garnka. – Teraz trzeba zamieszać – powiedziała mama. Bąbel i Kicia mieszali razem, a łyżka krążyła wesoło.

Potem przyszedł jeżyk Kolczatek. Zobaczył, co się dzieje, i też zapytał, czy może dołączyć. Dostał parę listków mięty i wrzucił je do zupy. – Będzie pachnieć wiosną! – ucieszył się miś.

Wszyscy razem gotowali, śmiejąc się i opowiadając historie. Zupa bulgotała cicho, a zapach roznosił się po całym domku. Mama dodała sól i pieprz, a potem pokazała Bąblowi, jak próbować zupę małą łyżeczką. – Pycha! – krzyknął miś.

Kiedy zupa była gotowa, usiedli do stołu. Każdy dostał miskę pełną warzyw i mięty. Bąbel był bardzo dumny – to była jego pierwsza samodzielnie ugotowana zupa. – Smakuje najlepiej na świecie – powiedział, a przyjaciele zgodnie przytaknęli.

Po kolacji mama otuliła Bąbla kołdrą i pogłaskała po głowie. – Dzisiaj byłeś wspaniałym kucharzem – szepnęła. – Pamiętaj, że gotowanie z innymi to czysta magia. Miś zamknął oczy, a wokół unosił się ciepły zapach zupy. Gwiazdy za oknem mrugały cicho, a Bąbel zasnął spokojnie, marząc o następnej kuchennej przygodzie.