Rudzik i leśna przyjaźń

— Bajka do czytania —

W lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały grzybek o imieniu Rudzik. Miał czerwony kapelusz w białe kropki i był bardzo nieśmiały.

Rudzik lubił stać cichutko pod drzewem i patrzeć, jak inne leśne stworzenia bawią się wesoło. Widział wiewiórkę skaczącą z gałęzi na gałąź i mrówki niosące igiełki sosny.

Pewnego dnia na kapeluszu Rudzika pojawiła się malutka kropelka rosy. Błyszczała jak diament w porannym słońcu. Rudzik pomyślał: „Jaka piękna! Zatrzymam ją tylko dla siebie”.

Przyleciała pszczółka i poprosiła: „Rudziku, czy mogłabym spróbować twojej kropelki? Jestem bardzo spragniona”. Rudzik zawahał się, ale po chwili odpowiedział: „Ale to moja kropelka…”.

Pszczółka odleciała smutna. Rudzik nagle poczuł, że wcale nie jest tak radośnie, jak myślał. Kropelka nie wydawała mu się już taka wyjątkowa.

Niedaleko, pod liściem, mała mrówka ciężko pracowała. Rudzik zobaczył, że mrówka jest zmęczona i spragniona. Podszedł bliżej i powiedział: „Mrówko, możesz napić się z mojej kropelki”.

Mrówka uśmiechnęła się i wypiła odrobinę rosy. „Dziękuję, Rudziku! Jesteś bardzo dobry”. Serduszko Rudzika zabiło mocniej z radości.

Wiewiórka, która widziała wszystko, zeskoczyła z drzewa i powiedziała: „Rudziku, chcesz się bawić z nami?”. Rudzik skinął główką i od tej chwili miał wielu przyjaciół.

Kiedy zapadł wieczór, niebo wypełniło się gwiazdami. Rudzik stał pod dębem, ale już nie był smutny. Wiedział, że dzielenie się sprawia, że świat staje się piękniejszy.

Zamknął swoje małe oczka, a wiatr zaszumiał cichutko: „Dobranoc, Rudziku. Śnij o przygodach z przyjaciółmi”.

I tak mały grzybek zasnął spokojnie, podczas gdy gwiazdy migotały nad lasem, a wszystko wokół szeptało: dobranoc, dobranoc.