Zupa z uśmiechem

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał królik Kicuś. Miał długie uszy, miękkie futerko i wielki apetyt na przygody. Pewnego dnia postanowił ugotować zupę – ale nie byle jaką, tylko zupę z uśmiechem!

Kicuś zaprosił do pomocy swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Rudeńkę. Rudeńka przyniosła marchewki z ogródka, a Kicuś dodał do garnka wodę i sól. – Co jeszcze? – zastanawiał się królik. – Potrzebujemy czegoś wyjątkowego!

Wtem do kuchni wpadł jeż Kolczatek. – Słyszałem, że gotujecie zupę! – zawołał. – Mam dla was pachnący koperek i odrobinę śmiechu. – I zaczął opowiadać zabawne historie o tym, jak zgubił swoje okulary w stogu siana.

Kicuś, Rudeńka i Kolczatek mieszali zupę drewnianą łyżką. Nagle z garnka uniósł się złoty dymek, a zupa zaczęła bulgotać wesoło. – To magia! – pisnęła Rudeńka. – Nie, to nasza radość! – odpowiedział Kicuś.

Kiedy zupa była gotowa, każdy dostał miseczkę. Była ciepła, słodka i pachniała przyjaźnią. – Najlepsza zupa, jaką jadłem! – stwierdził Kolczatek. – A to dlatego, że dodaliśmy do niej uśmiech – dodał Kicuś.

Po kolacji przyjaciele posprzątali kuchnię. Kicuś umył garnek, Rudeńka wytarła stół, a Kolczatek zamknął słoik z koprem. Potem usiedli na dywanie i patrzyli, jak za oknem zapadł zmrok.

– Czas spać – powiedział Kicuś, ziewając. – Dziękuję wam za pomoc. Gotowanie z przyjaciółmi to najlepsza zabawa na świecie. – I wszyscy przytulili się do siebie, czując ciepło w sercach.

Gwiazdy na niebie mrugały do nich przyjaźnie. Kicuś zamknął oczy i pomyślał: „Zupa z uśmiechem smakuje najlepiej, gdy dzielisz się nią z innymi”. I zasnął spokojnie, słysząc cichy szum lasu.