Bajka o górach, które uczyły ciszy

— Bajka do czytania —

Mały Ryś mieszkał w dolinie, gdzie domy były niskie, a niebo ogromne. Każdego ranka patrzył na dalekie góry, które wydawały mu się wielkimi, śpiącymi olbrzymami. Pewnego dnia mama powiedziała: — Dziś pójdziemy w góry, synku. Usłyszysz tam coś niesamowitego.

Ryś ubrał ciepłą kurtkę i włożył małe buty. Wyruszyli ścieżką, która wiła się między zielonymi pagórkami. Wokół rosły wysokie trawy, a wśród nich skakały koniki polne. — Mamo, dokąd idziemy? — zapytał Ryś. — Tam, gdzie góry mówią szeptem — odpowiedziała mama z uśmiechem.

Gdy weszli wyżej, las zrobił się gęstszy. Drzewa szumiały cicho, a między gałęziami przemykały wiewiórki. Ryś usłyszał dziwny dźwięk: szu-szu, szu-szu. — To wiatr, który uczy się grać na igłach sosen — wyjaśniła mama. Ryś zamknął oczy i słuchał.

Na polanie spotkali starą srokę, która poprawiała sobie piórka. — Ćwir, ćwir, dokąd idziecie? — zapytała. — W góry, słuchać ciszy — odpowiedział Ryś. Sroka przekrzywiła głowę: — Ciszy? Tutaj jest pełno dźwięków! — Ale one są ciche i spokojne — odparł chłopiec. Sroka skinęła dziobem i poleciała dalej.

Im wyżej szli, tym bardziej robiło się cicho. Nawet ich kroki stawały się miękkie na mchu. Nagle Ryś zobaczył coś magicznego: między skałami płynął malutki strumyk. — Posłuchaj — szepnęła mama. Strumyk mruczał: plum, plum, plum, jakby opowiadał bajkę o kroplach, które tańczą w słońcu.

Ryś usiadł na kamieniu i patrzył, jak słońce chowa się za szczytem góry. Wtedy poczuł coś dziwnego: wiatr przestał szeptać, ptaki ucichły, a strumyk ściszył swój śpiew. — To góry mówią dobranoc — powiedziała mama. — Każdego dnia, gdy zachodzi słońce, góry otulają wszystko ciszą.

Ryś oparł głowę na ramieniu mamy. Czuł ciepło jej dłoni i słyszał bicie jej serca. — Mamo, czy góry zawsze są takie ciche? — zapytał. — Tylko wtedy, gdy ktoś umie słuchać — szepnęła mama. A wokół nich cisza stawała się miękka jak poduszka.

Gdy wrócili do domu, Ryś położył się do łóżka. Przez okno widział góry, które teraz były ciemne i spokojne. Zamknął oczy i słyszał jeszcze szum wiatru i plumkanie strumyka. — Dobranoc, góry — wyszeptał. I zasnął, otulony ich cichą piosenką.