Bajka o małym wiatraku i złotym dołku

— Bajka do czytania —

Na skraju Zielonej Łąki, tuż przy Polu Dołków, stał mały, niebieski wiatrak o imieniu Henio. Henio uwielbiał patrzeć, jak zawodnicy w białych czapkach uderzają małą białą piłeczkę, która leciała wysoko w niebo, a potem delikatnie opadała wprost do dołka.

Pewnego dnia Henio westchnął: – Jakbym chciał zagrać w golfa! Ale nie mam rąk, żeby trzymać kij. Obok niego przechadzał się Długi Dżordż, stary kij golfowy, który wiele razy wygrał turnieje. Dżordż pokiwał głową: – Każdy może grać, Heniu. Tylko trzeba znaleźć swój własny sposób.

Henio zamyślił się. Podmuch wiatru obrócił jego śmigła. – Gdyby tak mógł uderzyć wiatrem? – pomyślał. Zawołał swoją przyjaciółkę, piłeczkę Polcię. – Polciu, połóż się przede mną, a ja spróbuję ją dmuchnąć!

Polcia uśmiechnęła się i położyła na trawie. Henio nastawił swoje skrzydła i dmuchnął z całej siły. Piłeczka potoczyła się powoli, ale nie poleciała w górę. – To nie tak – zmartwił się wiatrak.

Wtedy z pomocą przyszedł Mądry Suseł, który mieszkał w norce obok. – Heniu, golf to nie tylko siła. To celność i cierpliwość. Spróbuj kręcić skrzydłami wolniej, a wiatr będzie delikatniejszy. Henio posłuchał rady i zakręcił śmigłami bardzo, bardzo powoli.

Biała piłeczka uniosła się lekko, przeleciała nad krzakiem i wpadła prosto do złotego dołka, który lśnił w zachodzącym słońcu. – Udało się! – krzyknął Henio. Wszyscy przyjaciele zaczęli klaskać, a Długi Dżordż dodał: – Widzisz? Każdy ma talent, tylko trzeba go odkryć.

Henio odtąd codziennie ćwiczył swój wiatrowy zamach. Nie wygrywał zawodów, ale za każdym razem, gdy piłeczka wpadała do dołka, czuł wielką radość. A wieczorami odpoczywał spokojnie, patrząc na gwiazdy odbijające się w nieruchomych wodach małego stawu.

Gdy zapadła cisza, a księżyc rozświetlił łąkę, Henio szepnął do Polci: – Dobranoc, mała piłeczko. Jutro znowu zagramy. Wiatr ucichł, a wszystkie dołki zasnęły pod kołderką z mgły.