Flet, który grał na dobranoc

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym pokoju stał flet. Był piękny, błyszczący i długi. Ale flet był smutny, bo nikt na nim nie grał.

Pewnego dnia do pokoju weszła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Zobaczyła flet i pomyślała: „Jaki ładny! Chciałabym nauczyć się grać.”

Zosia wzięła flet do rąk. Był gładki i ciepły. Przyłożyła go do ust i delikatnie dmuchnęła. Usłyszała cichy, śmieszny dźwięk: „piii”.

Flet ucieszył się. „O! Ktoś na mnie gra!” – pomyślał. Zosia dmuchała dalej, a dźwięki stawały się coraz ładniejsze.

Nagle zrozumiała, że może zagrać melodię. Zagrała cichą, spokojną piosenkę. Dźwięki płynęły jak miód, ciepłe i słodkie.

W pokoju zrobiło się cicho. Nawet pluszowy miś przestał się bawić i słuchał. Słońce za oknem zaczęło zachodzić.

Zosia zagrała jeszcze raz, tym razem wolniej. Flet śpiewał cichutką kołysankę. Powoli, delikatnie, jakby szeptał do ucha.

Zosia poczuła, że oczy jej się zamykają. Położyła flet na poduszce i sama zasnęła. Flet stał cichutko, a jego ostatnie dźwięki tańczyły w powietrzu.

Za oknem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Flet wiedział, że zrobił coś ważnego – pomógł Zosi zasnąć. I sam też zasnął, marząc o nowych melodiach. Dobranoc, flecie. Dobranoc, Zosiu.