Garfield i mały przyjaciel

— Bajka do czytania —

W dużym, słonecznym domu mieszkał sobie gruby, pomarańczowy kot o imieniu Garfield. Jego ulubionymi zajęciami były spanie na kanapie i jedzenie wielkich misek makaronu z serem. Nic go nie obchodziło poza własnym brzuchem i wygodnym legowiskiem.

Pewnego ranka, gdy Garfield wygrzewał się na parapecie, usłyszał cichutkie miauczenie. Wyjrzał na zewnątrz i zobaczył małego, szarego kotka, który siedział pod krzakiem i drżał z zimna. Kotek patrzył na niego wielkimi, smutnymi oczami.

Garfield zmarszczył nos i pomyślał: „O nie, kolejny ktoś, kto chce mojego jedzenia!”. Odsunął się od okna i zamknął oczy. Ale miauczenie nie milkło – było ciche, ale bardzo smutne. Coś w środku Garfielda zaczęło swędzieć, jakby mały kotek drapał go w serce.

W końcu Garfield westchnął i otworzył drzwi. Podszedł do kotka i zapytał: „Hej, maleńki, czemu jesteś sam?”. Kotek odpowiedział cieniutkim głosikiem: „Zgubiłem się i jestem głodny”. Garfield poczuł, że robi mu się ciepło na sercu.

Zaprowadził kotka do swojej kuchni i podzielił się połową swojej porannej porcji makaronu. Kotek jadł łapczywie, a Garfield patrzył na niego i uśmiechał się. Nagle poczuł radość większą niż zjedzenie całej miski – bo dzielenie się było smaczniejsze niż samotne jedzenie.

Kiedy mały kotek się nasycił, zaczął mruczeć i ocierać się o nogę Garfielda. Na dworze zrobiło się ciemno, a Garfield zaprosił go do swojego legowiska. We dwóch wtulili się w miękką poduszkę i słuchali szelestu liści za oknem.

Jeszcze przed snem Garfield szepnął: „Jutro znajdziemy twój dom, a jeśli nie znajdziemy, będziesz mógł zostać ze mną”. Kotek zwinął się w kłębek przy jego boku, a Garfield poczuł, że nawet leniwy kot może być czyimś bohaterem. Ziewnął szeroko, a jego oczy powoli zamykały się pod gwiaździstym niebem.