Bajka o tym, jak Franek nauczył się dbać o książki

— Bajka do czytania —

Franek miał siedem lat i kochał książki najbardziej na świecie. Jego ulubioną była ta w czerwonej okładce z obrazkami smoków i rycerzy. Czytał ją co wieczór przed snem, ale pewnego dnia zdarzyło się coś, czego wcale się nie spodziewał.

Pewnego słonecznego popołudnia Franek poszedł z mamą do parku. Wziął ze sobą swoją czerwoną książkę, żeby poczytać na ławce. Ale gdy zobaczył kolegów grających w piłkę, odłożył książkę na ławkę i pobiegł do nich. Bawił się tak wspaniale, że zupełnie zapomniał o książce.

Wieczorem, gdy mama powiedziała: „Franku, pora na dobranoc, weź książkę”, chłopiec poszedł do swojego pokoju. Ale książki nie było na stoliku, pod poduszką ani w plecaku. Franek zrobił wielkie oczy – zostawił ją w parku! Mama westchnęła: „Jutro pójdziemy poszukać, ale pamiętaj, że rzeczy, które kochamy, trzeba szanować”.

Następnego dnia rano Franek i mama poszli do parku. Szukali pod ławkami, w krzakach, nawet w koszu na śmieci. Nagle Franek zobaczył, że na tej samej ławce siedzi starszy pan i czyta właśnie jego książkę! Chłopiec podszedł nieśmiało: „Przepraszam, to moja książka. Zostawiłem ją tu wczoraj”.

Pan uśmiechnął się i powiedział: „A, pamiętam! Znalazłem ją wieczorem i pomyślałem, że ktoś się zmartwi. Wziąłem do domu, żeby nie zginęła. Oto twoja książka, młody przyjacielu”. Franek podziękował bardzo serdecznie i obiecał sobie, że nigdy więcej nie zostawi książki bez opieki.

Od tamtej pory Franek zawsze pamiętał, gdzie kładzie swoje ulubione rzeczy. Przed wyjściem z domu sprawdzał, czy ma wszystko, a wieczorem starannie odkładał książkę na półkę. Mama była dumna, a tata mówił: „Widzę, że masz głowę nie od parady”.

Któregoś dnia Franek zobaczył w przedszkolu chłopca, który zapomniał swojej zabawki. Franek podszedł do niego i powiedział: „Wiem, jak to smutne, gdy się coś zgubi. Może ci pomóc jej poszukać?” Razem znaleźli zabawkę, a Franek poczuł, że dbanie o swoje i pomaganie innym to coś naprawdę ważnego.

Tej nocy, gdy Franek położył się spać, czerwona książka leżała bezpiecznie na szafce. Chłopiec zamknął oczy, a przez okno wpadały srebrne promienie księżyca. Powiedział cicho: „Dziękuję, że wróciłaś. Dobranoc, książeczko”. I zasnął spokojnie, wiedząc, że odpowiedzialność to nic trudnego, gdy się kocha to, co się ma.