Bajka o leniwym kocie Garusiu

— Bajka do czytania —

Garuś był największym leniuchem w całej okolicy. Mieszkał w małym, przytulnym domku z dużym oknem, przez które wlewało się słońce. Każdy dzień zaczynał od miski mleka i drzemki na miękkiej poduszce. Inni koty biegały za ptakami i myszami, ale Garuś wolał leżeć i marzyć o jedzeniu. Jego największym przyjacielem była stara, pluszowa myszka, którą trzymał pod łapą.

Pewnego słonecznego poranka Garuś obudził się, przeciągnął i ziewnął szeroko. Na parapecie usiadł wróbelek – mały, szary ptaszek, który ćwierkał głośno. – Garusiu, chodź pobawić się na łące! – zawołał wróbelek. Ale Garuś tylko machnął ogonem: – Nie, dziękuję. Jestem zbyt zmęczony po śniadaniu. – I schował nos pod poduszkę.

Wróbelek poleciał dalej, a po chwili przyszedł sąsiad – pies Burek. – Garusiu, idziemy łapać motyle! Będzie fajnie! – merdał ogonem. Garuś mruknął: – Motyle? One są zbyt szybkie. Wolę pospać. – Burek westchnął i pobiegł sam. Garuś znów zamknął oczy, ale sen nie przychodził.

Nagle w ogrodzie pojawił się błyszczący przedmiot. To był kawałek ciasta truskawkowego, który spadł z parapetu sąsiadki. Zapach był tak cudowny, że Garuś aż podniósł ucho. Ciasto leżało na środku trawy, a obok niego stała stara drabina, o którą nikt nie oparł. – Ach, gdyby drabina leżała płasko, mógłbym sięgnąć – pomyślał Garuś.

Ale ciasto było daleko, a Garuś nie chciał wstawać. Próbował sięgnąć łapą, ale nie sięgał. Wtedy przypomniał sobie, jak wczoraj bawił się z paczką kłębków – wcale nie był taki niezdarny! – Może jednak spróbuję? – mruknął do siebie. Ostrożnie zsunął się z poduszki i ruszył w stronę trawy.

Jego łapy były ciężkie, a brzuch trochę mu przeszkadzał. Szedł krok za krokiem, odpoczywając po każdej długości. W końcu dotarł do drabiny. – Trzeba ją postawić – westchnął. Podniósł ją pyskiem i oparł o płot. Potem, bardzo powoli, wszedł na pierwszy szczebel. Drabina lekko się zachwiała, ale Garuś utrzymał równowagę.

Każdy kolejny szczebel był wyzwaniem. Garuś sapał, ale myślał o tym słodkim cieście. Gdy znalazł się na górze, zobaczył, że ciasto pachnie jeszcze bardziej! Ostrożnie sięgnął łapą i zerwał je. Usiadł na płocie i ugryzł kawałek. Było przepyszne! A przy okazji zobaczył całą okolicę: zielone drzewa, bawiące się dzieci i uśmiechniętego Burka.

Od tego dnia Garuś zrozumiał, że czasem warto wstać i spróbować. Nie musiał gonić motyli ani łapać ptaków, ale mógł iść na spacer po kwiaty albo wspiąć się na stary dąb, by podziwiać widoki. Każda mała przygoda dawała mu radość. Wracał do domu zmęczony, ale szczęśliwy, a jego pluszowa myszka czekała na poduszce. Kładł się spać z uśmiechem i marzył o nowym dniu.