Franek i zaczarowany guzik

— Bajka do czytania —

Franek miał cztery lata i bardzo lubił bawić się swoimi zabawkami. Miał niebieski wózek, czerwony klocek i żółtego misia. Ale najbardziej lubił duży, błyszczący guzik, który znalazł w babcinym pudełku.

Ten guzik był wyjątkowy – świecił w ciemności jak mała gwiazdka. Franek nosił go w kieszeni i nigdy się z nim nie rozstawał. Pewnego dnia, bawiąc się w ogrodzie, zobaczył, że mała Zuzia płacze przy huśtawce.

„Czemu płaczesz?” – zapytał Franek. „Zgubiłam moją lalkę” – powiedziała Zuzia przez łzy. Franek spojrzał na swój błyszczący guzik. Zastanawiał się, czy pomóc Zuzi, czy zostać i bawić się dalej.

Guzik nagle zabłysnął mocniej, jakby chciał coś powiedzieć. Franek poczuł, że powinien pomóc. „Chodź, poszukamy razem” – powiedział. Przeszukali cały ogród: za krzakiem róż, pod starym dębem, przy furtce.

Aż w końcu, pod ławką, Franek znalazł lalkę. Zuzia uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Franku” – powiedziała i przytuliła go mocno. Franek poczuł ciepło w sercu, jakiego wcześniej nie znał.

Gdy wrócił do domu, wyjął guzik i położył go na poduszce. Guzik świecił delikatnie, jak gwiazda na niebie. Franek pomyślał, że pomaganie jest fajniejsze niż samotna zabawa. Uśmiechnął się i zamknął oczy.

Za oknem księżyc świecił jasno, a gwiazdy mrugały do Franka. Chłopiec zasnął spokojnie, czując w sercu radość z tego, że sprawił komuś przyjemność. Jego zaczarowany guzik leżał obok i migotał cicho w nocnym blasku.

„Dobranoc, Franku” – szepnął wiatr. „Dobranoc” – odpowiedziały gwiazdy. Franek już spał, śniąc o ciepłych uściskach i małych gwiazdkach, które uczą, jak być dobrym dla innych.