Franio i frankfurcki skarb

— Bajka do czytania —

W samym sercu Frankfurtu, na dachu najwyższego wieżowca, mieszkał mały wróbelek o imieniu Franio. Jego gniazdo było ułożone z suchych traw i piórek, a z niego roztaczał się widok na całe miasto – rzekę Men, mosty i kolorowe kamienice. Franio uwielbiał obserwować ludzi, samochody i inne ptaki, ale najbardziej lubił szukać przygód.

Pewnego słonecznego poranka Franio postanowił znaleźć w mieście coś naprawdę wyjątkowego. – Może to będzie złoty okruszek? Albo błyszczący guzik? – ćwierkał do siebie, trzepocząc skrzydłami. Wyleciał z gniazda i poleciał w stronę rzeki Men, która lśniła jak srebrna wstęga.

Nad rzeką spotkał kaczkę Matyldę. Pływała w kółko i zanurzała dziób w wodzie. – Dzień dobry, Matyldo! Szukam skarbu. Czy wiesz, gdzie mogę go znaleźć? – zapytał Franio. Kaczka uśmiechnęła się i powiedziała: – Podobno na starym mieście pieką pyszne pierniki. Może to jest twój skarb?

Franio poleciał dalej, aż dotarł na plac z kolorowymi straganami. Tam zobaczył wiewiórkę o imieniu Ruda, która skakała między ławkami. – Szukasz orzechów? – zapytał Franio. – Nie, szukam chleba, bo jestem głodna – odpowiedziała Ruda. Franio pomógł jej znaleźć kawałek bułki, który upuścił jakiś przechodzień. Wiewiórka podziękowała mu serdecznie.

Nagle Franio poczuł zapach słodkich pierników. Podleciał do straganu, gdzie pani w czerwonym fartuchu sprzedawała małe piernikowe serduszka. – Masz ochotę spróbować? – zapytała i podała mu malutki okruszek. Franio był zachwycony! Piernik był słodki i pachniał cynamonem. – To jest mój skarb! – zaćwierkał radośnie.

Lecąc z powrotem, zobaczył pod mostem smutnego kota o imieniu Mruczek. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytał Franio. – Bo nie mam nic do jedzenia – odpowiedział kot. Franio spojrzał na swój piernikowy okruszek. Był malutki, ale pomyślał, że dzielenie się z innymi jest ważniejsze niż posiadanie. Połamał okruszek na pół i dał kotu. Mruczek uśmiechnął się i zamruczał z wdzięczności.

Kiedy Franio wrócił na dach wieżowca, słońce już zachodziło. Miasto zapalało światła, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Franio usiadł w swoim gniazdku, czując ciepło w sercu. – Dziś znalazłem prawdziwy skarb – nie piernik, ale przyjaźń i radość z dzielenia – pomyślał. Jego główka opadła na miękkie piórka, a oczy same się zamknęły.

Wokół zapanowała cisza. Tylko gwiazdy mrugały nad Frankfurtem, a rzeka Men cicho szemrała. Franio zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach. Dobranoc, Franiu. Dobranoc, mały wróbelku.