Mały Kamyk i Chmurka Płaczek

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia w krainie nad rzeką mały Kamyk leżał na słonecznej łące i patrzył w niebo. Nagle usłyszał ciche, smutne łkanie – to mała chmurka płakała drobnymi kropelkami deszczu.

Kamyk podniósł się i zapytał: „Dlaczego płaczesz, Chmurko? Czy zgubiłaś swój blask?”. Chmurka westchnęła: „Nikt nie chce się ze mną bawić, bo zamiast słońca przynoszę deszcz. Wszystkie chmury odlatują ode mnie”.

Kamyk pomyślał chwilę i powiedział: „Widzę, że jest ci smutno. Może chcesz pobyć ze mną? Opowiem ci o kroplach, które lubią tańczyć na liściach”. Chmurka uśmiechnęła się nieśmiało i usiadła obok niego.

Kiedy deszcz delikatnie padał, Kamyk pokazał jej, jak krople tworzą małe jeziorka w zagłębieniach ziemi. „Popatrz – szepnął – one nie psują zabawy, one ją zmieniają. Możemy skakać po kałużach i słuchać plusku”.

Chmurka przestała płakać. „Naprawdę? Myślałam, że tylko przeszkadzam”. Kamyk odpowiedział: „Twoje krople są jak muzyka. Bez ciebie łąka byłaby sucha i szara. Ty dajesz jej życie, a ja lubię twoją melodię”.

Wkrótce inne chmury zobaczyły, jak Chmurka Płaczek i Kamyk bawią się wesoło. Podpłynęły bliżej i zapytały: „Czy możemy dołączyć?”. Chmurka zgodziła się, a niebo wypełniło się śmiechem i tańczącymi kroplami.

Kamyk szepnął do Chmurki: „Widzisz? Każdy ma coś wyjątkowego. Twój deszcz to nie wada – to dar, który sprawia, że świat jest piękny”. Chmurka poczuła ciepło w środku i już nigdy więcej nie czuła się samotna.

Gdy słońce zaszło, Chmurka położyła się obok Kamyka na miękkiej trawie. „Dziękuję, że zrozumiałeś mój smutek – wyszeptała. – Dobranoc, przyjacielu”. Kamyk zamknął oczy, a nad nimi rozświetliły się pierwsze gwiazdy.