Chmurka, która płakała kolorami

— Bajka do czytania —

Na niebie, wysoko nad domami, mieszkała mała chmurka o imieniu Lunia. Lunia była wyjątkowa, bo nie była zwykłą białą chmurką. Czasami robiła się złota jak słońce, a czasami szara jak deszcz. Ale najbardziej lubiła być różowa, bo wtedy czuła się lekko i przyjemnie.

Pewnego dnia Lunia zobaczyła na ziemi małego chłopca, który płakał. Chłopiec zgubił swoją ulubioną zabawkę. Lunia poczuła smutek i zrobiła się cała granatowa. Z jej oczu popłynęły granatowe krople deszczu. Każda kropla niosła ze sobą ciepło i zrozumienie.

Chłopiec spojrzał w górę i zobaczył granatową chmurkę. Nagle poczuł, że nie jest sam. Jego smutek stał się lżejszy. Lunia uśmiechnęła się do niego i powoli zmieniła kolor na zielony – kolor nadziei.

Potem Lunia poleciała dalej. Spotkała małą dziewczynkę, która się śmiała, bo dostała nową książeczkę. Lunia poczuła radość i zrobiła się żółta jak słoneczko. Zaczęła tańczyć na niebie, a dziewczynka klasnęła w dłonie.

Nagle Lunia zobaczyła, że na ziemi ktoś się kłóci. Dwaj bracia nie mogli się zgodzić, kto położy klocki. Lunia poczuła złość i zrobiła się czerwona. Ale złość szybko minęła, bo Lunia przypomniała sobie, że po złości zawsze przychodzi spokój. Zmieniła się w błękitną chmurkę.

Wieczorem Lunia wróciła na swoje miejsce na niebie. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Zobaczyła, że wszystkie jej kolory – granatowy, zielony, żółty, czerwony i błękitny – mieszają się ze sobą, tworząc piękną tęczę. Każdy kolor był ważny, tak jak każde uczucie.

Lunia zamknęła oczy i poczuła spokój. Na niebie zapaliły się gwiazdy, a mała chmurka zasnęła, kołysana przez wiatr. Wiedziała, że jutro znów będzie mogła pomagać innym swoimi kolorami.