Kolorowe Iskierki

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, wśród zielonych wzgórz, mieszkała dziewczynka o imieniu Julka. Pewnego dnia, spacerując po lesie, znalazła małe, drewniane pudełko pełne kolorowych iskierek. Każda iskierka jarzyła się innym światłem – złotym, czerwonym, niebieskim, szarym i zielonym.

Julka ostrożnie otworzyła pudełko. Gdy dotknęła złotej iskierki, poczuła w brzuchu przyjemne ciepło, a na twarzy pojawił się uśmiech. – To musi być radość – szepnęła. Iskierka zatańczyła w powietrzu, zostawiając za sobą świetlisty pył.

Chwilę później, gdy Julka potknęła się o korzeń, poczuła gniew. Sięgnęła po czerwoną iskierkę – ta natychmiast rozbłysła. Czuła, jak złość przepływa przez nią, ale iskierka nie parzyła. – Możesz się złościć, ale nie musisz krzyczeć – powiedziała sama do siebie, a iskierka przygasła.

Kiedy przypomniała sobie, że jej najlepsza przyjaciółka przeprowadziła się do innego miasta, z oczu popłynęły łzy. Wtedy sięgnęła po niebieską iskierkę. Światło było delikatne i smutne. Julka usiadła pod drzewem i pozwoliła sobie płakać. Iskierka otuliła ją chłodnym blaskiem. – Smutek też jest ważny – wyszeptała.

Nagle z krzaków wyskoczył zając – Julka aż podskoczyła ze strachu. Drżącą ręką wyciągnęła szarą iskierkę. Ta rozjarzyła się matowo, a dziewczynka poczuła, że strach jest jak mgła – można przez nią przejść, jeśli się odważnie zrobi krok. Zaczerpnęła głęboko powietrza i uśmiechnęła się do zająca, który spokojnie pogalopował dalej.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Julka wyjęła zieloną iskierkę. Ta rozbłysła łagodnym, kojącym światłem. Dziewczynka zamknęła oczy i poczuła, jak całe jej ciało się uspokaja. – To jest spokój – pomyślała. Wzięła pudełko i ruszyła w stronę domu, niosąc ze sobą wszystkie iskierki.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Julka wyjęła zieloną iskierkę i postawiła ją na stoliku. Iskierka unosiła się nad głową, rzucając miękkie światło na ścianę. W pokoju zrobiło się cicho i przytulnie. Przez okno wpadały gwiazdy, a Julka zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że każda iskierka jest jej przyjacielem. Dobranoc, Julko. Dobranoc, iskierki.

Od tamtej pory, gdy Julka czuła jakąś emocję, sięgała po odpowiednią iskierkę. Uczyła się je rozpoznawać i mówić o nich. A pudełko zawsze miała przy sobie – w kieszeni lub pod poduszką. Bo choć nie każdy widzi kolorowe iskierki, każdy ma je w swoim sercu.