Tęczowe iskierki Zosi

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała pięcioletnia Zosia. Dziewczynka miała wielkie, ciekawskie oczy i buzię, która potrafiła się uśmiechać od ucha do ucha. Ale czasem w jej serduszku działy się różne rzeczy – raz było wesoło, a raz smutno, czasem aż kipiało ze złości, a innym razem ogarniała ją cisza.

Pewnego wieczoru, gdy Zosia nie mogła zasnąć, do jej pokoju wleciała mała, błyszcząca iskierka. Była złocista i ciepła jak promyk słońca. – Jestem Radość – powiedziała cichutko. – Mieszkam w twoim sercu i pokazuję się, gdy się śmiejesz i skaczesz z radości. Zosia uśmiechnęła się szeroko, a iskierka zatańczyła w powietrzu.

Nagle zza zasłony wyfrunęła druga iskierka – szara i ciężka jak chmurka deszczowa. – Jestem Smutek – wyszeptała. – Nie bój się mnie. Gdy płaczesz, pomagam ci odpocząć i pomyśleć. Zosia poczuła, jak jej oczka robią się wilgotne, ale nie bała się – po prostu przytuliła poduszkę.

Potem pojawiła się iskierka czerwona jak ogień. – Jestem Złość – huknęła. – Gdy krzyczysz i tupiesz, to ja daję ci siłę, byś mogła powiedzieć, co cię boli. Zosia przypomniała sobie, jak w przedszkolu ktoś zepsuł jej wieżę z klocków i jak mocno wtedy zacisnęła pięści.

Na koniec przyszła iskierka zielona i spokojna jak liść na wietrze. – Jestem Spokój – szepnęła. – Gdy zamykasz oczy i głęboko oddychasz, ja otulam cię ciszą. Zosia westchnęła i poczuła, że jej serduszko bije równo i miarowo.

Wszystkie iskierki zaczęły wirować wokół dziewczynki, tworząc tęczę. – Każda z nas jest ważna – powiedziała Radość. – Bez smutku nie umiałabyś docenić radości, bez złości nie broniłabyś siebie, a bez spokoju nie odpoczywałabyś. Zosia patrzyła na kolorowe światełka i czuła, że rozumie je wszystkie.

Iskierki uśmiechnęły się do siebie i rozpłynęły w powietrzu, zostawiając za sobą delikatny, złocisty pył. Zosia przeciągnęła się, ziewnęła i zamknęła oczy. Wiedziała, że od dziś każda emocja ma w jej sercu swoje miejsce – i że to zupełnie w porządku.