Zosia i balonik emocji

— Bajka do czytania —

Mała Zosia siedziała na dywanie w swoim pokoju i patrzyła na duży, przezroczysty balonik, który dostała od babci. Balonik był wyjątkowy – gdy Zosia czuła radość, wewnątrz pojawiały się złote iskierki, a gdy smutek, balonik stawał się szary i matowy.

Pewnego dnia Zosia bawiła się klockami w swoim domku. Nagle jej wieża z klocków się przewróciła. Zosia poczuła, że do jej brzuszka wkrada się coś ciepłego i dudniącego. Spojrzała na balonik, a w nim tańczyły czerwone iskierki. – To złość – szepnęła Zosia. Usiadła i wzięła głęboki oddech, a iskierki powoli zgasły.

Potem przyszła do niej mama i przytuliła ją mocno. Balonik znowu się zmienił – w środku zaiskrzyły złote drobinki, a Zosia uśmiechnęła się szeroko. – To radość! – zawołała dziewczynka.

Po chwili Zosia zobaczyła, że balonik zrobił się szary, jakby ktoś nałożył na niego chmurkę. Dziewczynka przypomniała sobie, że wcześniej zgubiła swoją ulubioną maskotkę, małpkę Kiki. – To smutek – powiedziała cicho, a mama pogłaskała ją po głowie. Balonik znowu się rozjaśnił, gdy mama znalazła maskotkę pod poduszką.

Tego wieczoru Zosia usiadła na łóżku, trzymając balonik. Wiedziała już, że każda iskierka coś znaczy. – Można być smutnym, ale potem wrócić do radości – wyszeptała do siebie. Balonik teraz migotał cichutko, jakby się zgadzał.

Zosia zamknęła oczy, a balonik uniósł się do góry, aż dotknął sufitu. Światło z niego rozlało się po pokoju, kojące i ciepłe. Dziewczynka uśmiechnęła się i powoli odpłynęła w sen.

Gwiazdy na niebie mrugały przez okno, a balonik delikatnie opadł na poduszkę obok Zosi. Wszystkie emocje były już spokojne, a w pokoju panowała cisza, jak przed snem.