Chmurka Tęczowa i Jej Emocje

— Bajka do czytania —

Na niebie, wysoko nad ziemią, mieszkała mała puszysta chmurka. Miała na imię Tęczowa, bo kiedy była szczęśliwa, jej boki mieniły się kolorami tęczy.

Pewnego ranka słońce obudziło Tęczową ciepłymi promieniami. Chmurka poczuła, jak w środku rozlewa się coś lekkiego i złotego. – To radość! – zawołała i zaczęła tańczyć na niebie, a wokół niej pojawiły się błękitne i różowe smużki.

Po chwili jednak niebo zasnuły ciemne chmury i lunął deszcz. Tęczowa zrobiła się ciężka i szara. – Och, teraz czuję smutek – szepnęła, a z jej krawędzi kapały zimne krople. Deszcz padał, a ona po prostu siedziała nieruchomo.

Nagle zerwał się silny wiatr i zaczął popychać Tęczową w różne strony. – To niesprawiedliwe! – krzyknęła i tupnęła małą chmurną nóżką. W jej wnętrzu zagrzmiało – to była złość. Wiatr próbował ją rozgonić, ale ona stawiała opór.

Potem rozległ się potężny grzmot. Tęczowa zadrżała i skuliła się ze strachu. – Boję się – wyjąkała, a wokół niej zrobiło się sino. Ukryła się za starszą, spokojną chmurą i patrzyła z niepokojem na błyskawice.

Stara chmura, która wszystko widziała, otuliła Tęczową miękkim ramieniem. – Nie martw się, każda emocja jest w porządku – powiedziała łagodnie. – Radość, smutek, złość i strach to jak kolory na niebie. Wszystkie są potrzebne, by świat był pełny.

Tęczowa zastanowiła się. – Naprawdę? Nawet złość i strach? – spytała. – Oczywiście – odparła stara chmura. – Ważne, żebyś je poczuła, a potem pozwoliła im odpłynąć jak obłokom.

Wieczorem burza minęła, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Tęczowa poczuła spokój – ciepły, cichy i miękki. Położyła się wygodnie na niebieskim aksamicie nocy i zamknęła oczy. Gwiazdy nuciły jej kołysankę, a ona powoli odpływała w krainę snu.

– Dobranoc, Tęczowa – szepnął księżyc. – Dobranoc, emocje – odszepnęła chmurka i zasnęła, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy naraz.