Tofik i jego czarodziejskie guziki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, tuż obok strumienia, mieszkał króliczek Tofik. Miał mięciutkie, rude futerko i duże, ciekawskie oczy. Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, Tofik znalazł pod starym dębem niezwykłą kamizelkę – była uszyta z najdelikatniejszego materiału, a na jej przodzie błyszczały cztery kolorowe guziki: złoty, srebrny, czerwony i niebieski.

„Co to za guziki?” – zastanowił się Tofik i dotknął złotego. Nagle kamizelka zajaśniała ciepłym blaskiem, a w brzuszku Tofika zatańczyły setki motyli. Pomyślał o swoim przyjacielu wiewiórce, która uzbierała mnóstwo orzechów – i poczuł, że uśmiech sam rośnie mu do uszu. „To radość!” – zawołał i pobiegł dalej.

Gdy jednak spojrzał na srebrny guzik, przypomniała mu się chwila, gdy zgubił ulubioną marchewkę. Kamizelka zrobiła się chłodna, a Tofikowi zrobiło się trochę smutno. Oczy zwilgotniały, a nos drgnął. „To smutek” – szepnął i usiadł na chwilę pod krzakiem, pozwalając, by kilka łez spadło na trawę.

Potem zobaczył czerwony guzik. Gdy go dotknął, w brzuchu zrobiło mu się gorąco, a łapki zacisnęły się w pięści. Przypomniał sobie, jak lis zabrał mu zabawkę. Chciał tupnąć i głośno krzyknąć. „To złość” – wysapał Tofik, ale zaraz wziął głęboki oddech, jak nauczyła go mama. Kamizelka delikatnie ostygła.

Ostatni guzik był niebieski. Kiedy Tofik go nacisnął, poczuł, że całe ciało robi się lekkie i spokojne. Usłyszał szum strumienia i śpiew ptaków. Przypomniał sobie leniwe popołudnia z mamą – żadna myśl nie była za szybka, żadne uczucie za mocne. „To spokój” – uśmiechnął się i przytulił do drzewa.

Tofik wrócił do norki, a w jego głowie wciąż tańczyły kolory. „Każdy guzik jest ważny” – mruknął, kładąc się na sianku. Kamizelka leżała obok, cicho świecąc. Wiedział, że jutro znów może dotknąć każdego guzika – bo emocje przychodzą i odchodzą, ale zawsze można je nazwać.

Mama przyszła i otuliła go kocem. „Jak minął dzień, synku?” – zapytała ciepło. „Był pełen kolorów” – odpowiedział Tofik i ziewnął. Zamknął oczy, a przed nimi pojawiły się złote, srebrne, czerwone i niebieskie iskierki. Powoli gasły, aż na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy.

„Dobranoc, Tofiku” – szepnęła mama i zgasiła lampkę. W nocy panowała cisza, a kamizelka pod łóżkiem świeciła już tylko jednym kolorem – najciemniejszym granatem, kolorem snu. Tofik westchnął cicho i zapadł w najsłodszy, najspokojniejszy sen pod czuwającym nad lasem księżycem.