Balonikowe emocje misia Tulisia

— Bajka do czytania —

Mały miś Tuliś wstał dzisiaj rano i zobaczył pod drzewem coś niesamowitego – cztery kolorowe baloniki. Jeden był żółty jak słońce, drugi niebieski jak woda, trzeci czerwony jak truskawka, a czwarty fioletowy jak fiołki.

Tuliś dotknął żółtego balonika i poczuł, jak robi mu się ciepło i wesoło. Zaczaił się śmiać i skakać. – To radość! – zawołał. Żółty balonik uniósł się w górę i krążył nad jego głową, tańcząc w powietrzu.

Potem chwycił niebieski balonik. Nagle zrobiło mu się trochę smutno – przypomniał sobie, jak zgubił swoją ulubioną przytulankę. – To smutek – wyszeptał Tuliś. Niebieski balonik zawirował wolno, jakby płakał.

Kiedy wziął czerwony balonik, poczuł, że robi się zły. Zatupał nóżką i wydął pyszczek. – To złość! – krzyknął. Czerwony balonik zaczął podskakiwać i furczeć, ale Tuliś trzymał go mocno.

Na koniec sięgnął po fioletowy balonik. Ogarnął go strach – mały, cichy strach przed ciemnością. – To strach – szepnął Tuliś, tuląc balonik do brzuszka. Fioletowy balonik drżał lekko.

Mama misia podeszła i powiedziała: – Każdy balonik to ważna emocja. Wszystkie są w porządku. Możesz je nazwać, a potem puścić wolno. Tuliś zamknął oczy, odwiązał baloniki i patrzył, jak unoszą się ku chmurom.

Wieczorem Tuliś leżał w łóżeczku. Czuł w serduszku spokój. Żółty balonik radości odpłynął w gwiazdy, niebieski smutek utonął w nocy, czerwona złość zgasła jak iskra, a fioletowy strach zniknął w mroku. Została tylko cisza i ciepły kocyk.

Miś Tuliś ziewnął, przytulił się do poduszki i szepnął: – Dobranoc, moje balonikowe emocje. Księżyc za oknem uśmiechnął się do niego, a gwiazdy mrugały cichutko: śpij, śpij, śpij...