Bajka o Elzie i zaczarowanym dębie

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Elza, sześcioletnia dziewczynka z burzą rudych włosów i piegami na nosie. Każdego ranka biegła do lasu, gdzie witały ją szumiące drzewa i śpiew ptaków. Jej ulubionym miejscem był stary dąb, który stał na polanie – mówiła, że to jej zaczarowany przyjaciel.

Pewnego dnia Elza zobaczyła pod dębem coś błyszczącego. Podbiegła i podniosła mały, przezroczysty kamyk, który mienił się w słońcu jak diament. „To musi być prawdziwy skarb!” – zawołała radośnie i pobiegła pokazać go mamie.

Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „To tylko kawałek szkła, ale jeśli sprawia ci radość, możesz go zatrzymać”. Elza była trochę rozczarowana, ale schowała kamyk do kieszeni. Następnego dnia pobiegła do lasu, by znaleźć jeszcze więcej skarbów.

Spotkała tam małą wiewiórkę, która była smutna. „Zgubiłam moje orzeszki na zimę” – powiedziała cichutko. Elza zapomniała o szukaniu skarbów. Pomogła wiewiórce zbierać orzeszki i ułożyć je w dziupli. Wiewiórka podziękowała i podarowała Elzie puchaty kamyk.

„Dziękuję, ale to tylko zwykły kamień” – powiedziała Elza. „Dla mnie to najcenniejszy skarb, bo przypomina mi, że mam przyjaciółkę, która mi pomogła” – odpowiedziała wiewiórka. Elza spojrzała na swój błyszczący kamyk i nagle zrozumiała.

Pobiegła do domu i przytuliła mamę. „Mamo, znalazłam prawdziwy skarb! To nie jest błyszczący kamyk, ale przyjaźń z wiewiórką i twoja miłość”. Mama pogłaskała ją po głowie. „Masz rację, córeczko. Największe skarby są w sercu”.

Tego wieczoru Elza położyła się do łóżka, a za oknem świeciły gwiazdy. Trzymała w dłoni oba kamyki – ten błyszczący i ten od wiewiórki. Uśmiechnęła się i szepnęła: „Dobranoc, dębie. Dobranoc, wiewiórko”. I zasnęła spokojnie, marząc o przygodach.