Bajka o Elzie i zaczarowanym kamieniu

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkała dziewczynka o imieniu Elza. Miała jasne włosy i zawsze uśmiechnięte oczy, ale czasem bywała smutna, bo nie miała tylu zabawek co inne dzieci. Pewnego dnia, idąc przez łąkę pełną stokrotek, znalazła mały, błyszczący kamyk. Był ciepły w dotyku i mienił się wszystkimi kolorami tęczy.

Elza podniosła kamyk i natychmiast poczuła, jakby coś szeptało jej do ucha: „Jestem kamieniem spełniającym życzenia. Wystarczy, że pomyślisz o czymś mocno, a ja to spełnię, ale tylko raz dziennie”. Dziewczynka nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Szybko pomyślała o nowej lalce – i po chwili lalka pojawiła się w jej rękach. Była piękna, w różowej sukience, ale Elza poczuła, że czegoś jej brakuje.

Następnego dnia Elza pomyślała o wielkim pudełku kredek. Znowu życzenie się spełniło. Miała teraz kredki w stu kolorach, ale zabawa nimi sama nie sprawiała jej radości. Spojrzała przez okno i zobaczyła dzieci bawiące się na podwórku. Były wesołe, choć nie miały żadnych magicznych przedmiotów. Elza zastanowiła się, co jest w nich takiego wyjątkowego.

Postanowiła pójść do parku i usiąść na ławce. Obserwowała, jak chłopiec i dziewczynka budują zamek z piasku. Gdy zamek się zawalił, zaczęli się śmiać i budować go od nowa. Elza podeszła bliżej. „Czy mogę się z wami bawić?” – zapytała nieśmiało. Dzieci skinęły głowami. Elza wyciągnęła swój zaczarowany kamień i pomyślała: „Chciałbym, żeby ten zamek był najpiękniejszy na świecie”. Kamień zajaśniał i zamek stał się ogromny, z wieżami i mostem zwodzonym.

Dzieci były zachwycone. „Skąd masz taki kamień?” – zapytały. Elza opowiedziała im o jego mocy. „Ale ja już wiem, że najważniejsze jest to, żeby się nim dzielić” – powiedziała. „Czy chcielibyście, żebym spełniła wasze życzenia?” Dzieci pomyślały chwilę. Chłopiec poprosił o nową piłkę, a dziewczynka o książkę z bajkami. Elza spełniła ich prośby, a potem wszyscy razem grali w piłkę i czytali książkę.

Od tego dnia Elza codziennie spotykała się z nowymi przyjaciółmi. Używała kamienia, by spełniać ich małe marzenia – czasem to był lizak, innym razem kolorowa wstążka. Ale najbardziej lubiła te chwile, gdy kamień nie był potrzebny – gdy śpiewali piosenki, tańczyli w deszczu lub po prostu leżeli na trawie i patrzyli w niebo. Elza zrozumiała, że prawdziwa magia tkwi w byciu razem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło, Elza wzięła kamień do ręki. „Dziękuję ci, mały kamieniu” – szepnęła. „Dzięki tobie poznałam, co znaczy przyjaźń”. Kamień zgasł i stał się zwykłym kamykiem, ale Elza nie była smutna. Wiedziała, że najcenniejsze rzeczy nie wymagają magii. Położyła się do łóżka, a przez okno widać było pierwsze gwiazdy. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się – czuła się bogatsza niż kiedykolwiek. Dobranoc, Elzo – szumiał wiatr. Dobranoc, świecie – odpowiedziała cicho.