Leśne Przyjaciółki Elza i Ania

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkały dwie siostry – Elza i Ania. Elza miała długie, jasne włosy i zawsze nosiła niebieską sukienkę, a Ania – krótkie, rude loczki i zieloną bluzkę. Każdego ranka biegały po łące, zbierały kwiaty i śpiewały piosenki.

Pewnego dnia Elza dostała od mamy nową, drewnianą łamigłówkę. Była taka piękna – przedstawiała słońce i chmury. Elza usiadła w kąciku i zaczęła układać puzzle, ale Ania też chciała się bawić. „Nie teraz, to moje!” – powiedziała Elza i odwróciła się.

Ania zrobiło się smutno. Poszła do ogrodu i zaczęła huśtać się na huśtawce, ale bez siostry huśtanie nie było takie wesołe. Nagle usłyszała cichy płacz. To mały wróbelek zaplątał się w siatkę. Ania delikatnie pomogła mu się wydostać. „Dziękuję!” – zaćwierkał wróbelek i odfrunął.

Elza zobaczyła to przez okno. Zrobiło jej się głupio, że nie chciała się podzielić łamigłówką. Podeszła do Ani i powiedziała: „Przepraszam, chcesz ułożyć puzzle razem?” Ania uśmiechnęła się szeroko. „Bardzo chcę!” – odpowiedziała.

Dziewczynki usiadły na dywanie i razem dopasowywały elementy. Kiedy brakowało kawałka, Ania znalazła go pod stołem, a Elza pomogła go wcisnąć. Słońce na obrazku zajaśniało, a chmury ułożyły się w uśmiechniętą buzię. „Razem jest łatwiej!” – zawołała Ania.

Po południu przyszła sąsiadka, pani Krysia, z koszykiem jabłek. „Dzieci, pomożecie mi zanieść jabłka do domu?” – zapytała. Elza i Ania spojrzały na siebie i jednocześnie powiedziały: „Tak!” Razem niosły koszyk, a jabłka śmigały w rytm ich kroków. Pani Krysia była bardzo wdzięczna.

Wieczorem, gdy mama położyła je do łóżek, Elza szepnęła: „Aniu, dzielenie się i pomaganie jest fajne. Czuję się ciepło w brzuszku”. Ania przytuliła swojego pluszowego misia. „Ja też. Jesteśmy najlepszymi siostrami na świecie” – odpowiedziała cicho.

Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc kołysał się nad lasem. Elza i Ania zamknęły oczy, słuchając szumu drzew. W ich sercach panował spokój i radość, bo wiedziały, że razem mogą wszystko. Dobranoc, małe przyjaciółki – szepnął wiatr.

Następnego dnia Elza i Ania postanowiły podzielić się swoimi zabawkami z innymi dziećmi w przedszkolu. Każda z nich przyniosła ulubioną książeczkę i klocki, a zabawa była dwa razy przyjemniejsza. Od tej pory zawsze pamiętały, że wspólna radość jest najlepsza.