Dwie siostry i zaczarowany most

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w kraju gdzie słońce malowało łąki na złoto, a księżyc srebrzył rzeki, mieszkały dwie siostry – Elza i Ania. Każdego wieczoru bawiły się na pagórku, który dzielił ich dom od tajemniczego lasu. Pewnego dnia znalazły tam coś niezwykłego – malutki, drewniany mostek, który zdawał się prowadzić donikąd.

Elza, starsza i odważniejsza, chciała od razu przejść na drugą stronę. – Zobaczę, co jest dalej! – zawołała. Ania, młodsza i ostrożniejsza, złapała ją za rękę. – A jeśli to niebezpieczne? – spytała cicho. Mostek skrzypiał, ale wyglądał zachęcająco. Obok leżał liść z wypisanymi słowami: „Przejdź, gdy podzielisz się tym, co cenne.”

Siostry spojrzały na siebie. Każda miała przy sobie swój skarb – Elza błyszczący kamyk, który znalazła nad potokiem, a Ania jedwabną chustkę od mamy. – Ja nie oddam swojego! – krzyknęła Elza. – To mój kamień szczęścia. – Ja też nie! – dodała Ania, tupiąc nóżką. I tak zamiast przejść mostek, pokłóciły się i poszły do domu w złych humorach.

Tej nocy Elza nie mogła zasnąć. Patrzyła w sufit i myślała: „A jeśli Ania ma rację? Może chodziło o coś innego?” Rankiem obie pobiegły na pagórek. Mostek wciąż tam stał, a pod nim leżał drugi list: „Podzielić się można także uśmiechem, pomocą i czasem.”

– Może… dam ci mój kamyk na chwilę? – zaproponowała Elza. – A ty pożyczysz mi chustkę na godzinkę? – uśmiechnęła się Ania. Zamieniły się skarbami i poczuły, że mostek nagle stał się jaśniejszy. Postawiły jedną stopę, potem drugą – i przeszły na drugą stronę!

Tam czekała na nie polana pełna polnych kwiatów, które mieniły się kolorami tęczy. Na środku stał głaz z napisem: „To, co dzielone, rośnie w siłę – przyjaźń, radość i dobroć.” Siostry przytuliły się i obiecały, że już nigdy nie będą się kłócić o drobiazgi.

Gdy wróciły do domu, mama zapytała, co robiły. – Odkryłyśmy, że dzielenie się nie zabiera, a daje – odpowiedziała Elza. Ania dodała: – I że siostra to największy skarb. Wieczorem obie zasnęły spokojnie, trzymając się za ręce pod gwiaździstym niebem.

A nad ich domem, na samym środku dachu, zapłonęła mała, srebrna gwiazdka – znak, że dobroć i zgoda zawsze zostawiają ślad. – Dobranoc, siostrzyczko – szepnęła Ania. – Dobranoc – odpowiedziała Elza. I obie zapadły w sen, cichy jak opadający liść.